Jouw geloof, mijn geloof?

Download Jouw geloof, mijn geloof?

Post on 16-Jan-2016

44 views

Category:

Documents

0 download

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Jouw geloof, mijn geloof?. Komt het met alle mensen goed? Nee, alleen door waar geloof Levensgroot raadsel: Isral zo goed voorgesorteerd, en toch . Struikelblok. Wet tegenover geloof Wet is goed, komt van God Jezus komt de wet bij zn doel brengen En dan: meegaan of afweren? - PowerPoint PPT Presentation

TRANSCRIPT

<ul><li><p>Jouw geloof, mijn geloof?Komt het met alle mensen goed?Nee, alleen door waar geloof</p><p>Levensgroot raadsel: Isral zo goed voorgesorteerd, en toch </p></li><li><p>StruikelblokWet tegenover geloofWet is goed, komt van GodJezus komt de wet bij zn doel brengenEn dan: meegaan of afweren?Wijzelf: telt er iets mee voor God?Christus struikelblok, net zo goed voor onsHanden uitstrekken: Christus omhelzen!</p></li><li><p>Zo dichtbij!Halsbrekende toeren?Diep door de ellendeSecond blessing, overwinningslevenMeer van Christus of meer dan Christus?God brengt belofte zo dichtbij: in uw mond, in uw hartEcht iets van ons: jouw geloof, mijn geloofBlijf bedenken: t komt van God!</p></li><li><p>Uit de boot?Moeite met exclusieve van ChristusTegelijk privatisering: jij jouw geloof, ik mijn geloofBelijden: universeel, voor ieders orenPaulus hartzeer: diep begaan met IsralGods hartzeer: handen uitgestrektOngehoorzaam, opstandig dat ben ik!Pak Gods uitgestoken hand</p><p>Het blijft altijd een beetje schrikken, die strenge antwoorden in de Catechismus. Vanmiddag weer zo eentje: Krijgen alle mensen door Christus het heil terug? Met andere woorden: wordt iedereen gered? Mogen alle mensen straks naar de hemel? We zouden dat wel graag zien. Eerder dit jaar is er een hele discussie over geweest naar aanleiding van een paar boeken uit Amerika. Het is een heel sterk gevoel in onze tijd: kan God het niet zo aanpakken dat uiteindelijk alle mensen goed terechtkomen? Past dat niet het beste bij God die liefde is? Johannes 3:16 God had de wereld zo lief dat gaat toch over de hele wereld, alle mensen?De Catechismus snijdt dat gevoel scherp af: Nee! Het heil door Christus krijg je alleen als je Christus aanneemt met waar geloof. En daar moeten we het dus verder over hebben, over geloof. Jouw geloof, mijn geloof dat heb ik als motto boven de preek gezet. Via dat motto pikken we drie invalshoeken uit de Catechismuszondag die meteen ook heel belangrijk zijn in het bijbelgedeelte uit Romeinen 10.Het eerste punt is: jouw geloof, mijn geloof, dat doet er echt toe. Op een heel bijzondere manier zien we de apostel Paulus daarmee bezig in Romeinen 10. [KLIK]Het gaat over het lot van het volk Isral, het volk waar Paulus zelf uit komt en waarmee hij zich met hart en ziel verbonden voelt. Hoe kan het dat dit volk, dat zolang met God is opgetrokken, Christus heeft afgewezen, Gods eigen verlosser? t Is precies zoals Paulus zegt in vers 33 van Romeinen 9: een steen waarover men struikelt, een rotsblok waaraan men zich stoot. Dat is Christus geweest: een struikelblok voor Isral. Terwijl Hij de rots is waarop onze redding gebouwd is. Dat struikelblok is Christus nog altijd, wanneer mensen geprikkeld reageren op zon antwoord in de Catechismus: niet alle mensen gered, alleen als je Christus aanneemt.</p><p>Met Isral staat het probleem levensgroot voor ons, veel scherper nog dan wanneer je denkt aan allerlei volken op aarde die eeuwenlang nooit over Jezus gehoord hebben, of als je denkt aan je ongelovige buren. Isral heeft alles mee om te geloven. Zij staan helemaal voorgesorteerd om de messias Jezus te herkennen als Hij komt, en om zich door Hem op sleeptouw te laten nemen naar het koninkrijk van God. En toch Juist dit bijzondere volk met al zijn voorsprong en al zijn voorrechten mist de kans.</p><p>*</p><p>Paulus probeert er iets van te begrijpen. Je komt in dit stuk de tegenstelling tegen van de wet en het geloof. Twee manieren zijn er om rechtvaardig te worden voor God, zodat je met God in orde bent. De ene manier is alles volbrengen wat de wet voorschrijft. De andere manier is geloven in Christus. Als protestantse christenen maken we daar gauw algemene principes van: het joodse principe van zelf je heil verdienen door eigen prestaties (en dat trekken we dan door naar de RK Kerk), en het principe van het evangelie dat je alleen door Gods genade, alleen door geloof in Christus gered wordt. Maar ik geloof dat voor Paulus het raadsel van wat er met Isral gebeurt dieper zit. Ze zten op het goede spoor: de wet komt van God, en die is goed. Op het spoor van de wet is er inderdaad leven. Alleen, er is iets fout gegaan toen Jezus kwam. [KLIK]Van Gods kant loopt de lijn gewoon door: met Jezus stapt God niet af van de wet en van het leven in gehoorzaamheid dat Hij vraagt. Met Jezus brengt God juist zijn goede wet eindelijk tot het eindpunt waar je moet uitkomen. Zonder Jezus blijf je het proberen, maar blijft het mislukken. Alleen als je je door Jezus laat meenemen in zijn leven voor trouw en liefde en gehoorzaamheid, alleen dan kom ook jij goed terecht.Maar dat is Isral te veel geweest. Dat Gods genade zo diep gaat, dat zijn ontferming z nodig is niet als een stukje aanvulling, maar om alles compleet over te doen voor ons dat de Redder komt in deze gestalte, een mens van vlees en bloed, zwak en weerloos, te schande hangend aan het kruis man, wie kan dat geloven?Als je ziet hoe Isral de boot gemist heeft de boot van Gods genade door Jezus dan komt het meteen dicht bij jezelf. Alleen in Christus geloven ja, maar, tellen die andere dingen dan niet mee? [KLIK]Je bent toch maar mooi al vele jaren trouw lid van de kerk. Je hebt een consequente mening over issues waar vandaag zo moeilijk over gedaan wordt, abortus, homofilie, samenwonen, jij raakt daar niet van in de war. Zo staat het in de bijbel, en dus Je steekt graag de handen uit de mouwen, want geloof zonder daden is dood. Of, als je een toontje lager zingt, je maakt je er zorgen over of je wel genoeg inzet hebt voor God. Bijbelstudie, stille tijd, het schiet er zomaar bij in. Je weet wel dat je niet moet roken, maar ja Het kan altijd meer en beter dan wat jij ervan terechtbrengt, wanneer zal God echt tevreden met je zijn?Vergis je niet, lieve mensen. Zon patroon van denken kun je rooms noemen of typisch joods. Maar intussen sluipt het bij gereformeerde of evangelische of gewoon-bijbelse christenen net zo makkelijk binnen. Want het is zo menselijk. Het is zo logisch dat je zelf een steentje wilt bijdragen, dat je zo graag een aanknopingspunt ziet in hoe mensen zijn van zichzelf. [KLIK]Want als het dan goed komt, is het ook een beetje van jou. Dat de schuld en de slechtheid helemaal bij jou zitten, dat is al erg genoeg. Maar laat er dan tenminste ook een beetje goeds bij jou zitten. Zelfs als je je zo schuldig voelt over hoe je tekortschiet, zit daar achter dat je diep van binnen denkt dat het beter zou kunnen.En dus doet antwoord 20 van de Catechismus pijn. Pijn niet alleen als je denkt aan lieve en aardige mensen om je heen die, helaas, alleen net niet geloven. Maar pijn vooral bij jezelf. Als ik het heil krijg, als God mij wil redden, dan is dat niet om iets wat ik te bieden heb. Niet omdat ik al een eindje voorgesorteerd sta, maar omdat God mij helemaal komt oppikken op het punt waar ik ben, voor dood liggend in zonde en onmacht.Een struikelblok, inderdaad. Maar ook het punt waar je gaat ontdekken hoe diep, hoe radicaal de genade van God is. Als je de ook de laatste restjes afleert van zelf doen, handen uit de mouwen steken, dan komt daar ruimte voor dat andere: dat je alleen maar de handen van je hart kunt uitstrekken naar Christus om Hem te omhelzen, om je door Hem te laten oppakken en meenemen naar het leven. Geloof, dat is het enige dat helpt, het enige dat ertoe doet. Jouw geloof, mijn geloof: pak die hand die God genadig naar je uitsteekt.</p><p>*Maar is dat toch niet een onmogelijke opgave? Geloof, alles loslaten en je helemaal aan Jezus overgeven waar haal je dat vandaan? Maar al te vaak hebben christenen het gevoel dat je toch weer halsbrekende toeren uit moet halen om te geloven. In de zware gereformeerde kerken gaat het om een doorleefde ervaring van dat je helemaal wordt afgebroken en dat je in de diepste wanhoop dan een heel speciale verzekering krijgt dat God jou genadig wil zijn. In evangelische en charismatische groepen wordt gesproken over een second blessing, een vol worden met de Geest dat naar buiten komt in speciale gaven zoals spreken in tongen of genezen door gebed. Of het gaat over overwinningsleven, een soort hogere staat van christenzijn waarin je de zonde daadwerkelijk achter je laat.Je kunt het zomaar zetten naast de woorden die Paulus aanhaalt uit de toespraak van Mozes in Deut. 30. Opstijgen naar de hemel: je zoekt de toppen van je geestelijk leven, je reikt naar de hoogste ervaring, de warmte, de kick. Afdalen naar de onderwereld: je gaat er zo diep mogelijk door om daar op de bodem je zekerheid te vinden. En altijd is dat geloven + nog iets anders. [KLIK]Mr dan Christus. Denk daar even goed aan, als je verlangt naar meer daar hoor je de laatste jaren nogal wat over, verlangen naar meer bedenk dan even goed of je meer wilt van Christus, of meer dan Christus. Als het meer is dan Christus, dan moet je er voor op pad, om het van ver te halen.Maar het bijzondere van geloof is juist, dat het zo dichtbij komt. Antwoord 21 spreekt er bijna intiem over, hoe de Heilige Geest in mijn hart werkt. En zo dichtbij brengt Paulus het ook in Romeinen 10. Of beter gezegd: zo dichtbij brengt God het. Als je gelooft, dan moet je het hebben van wat God belooft. Maar die belofte van God blijft niet op grote hoogte hangen, die komt helemaal binnen: in uw mond en in uw hart. [KLIK]Eigenlijk is het meteen heel apart dat het zo naast elkaar komt te staan: in je hart ontvang je het beloftewoord van God, en met je mond geef je het terug als jouw woord, jouw antwoord op wat God belooft.Ook dat is een kant van jouw geloof, mijn geloof. We hebben het niet over het geloof, algemeen, los van je persoon. Persoonlijk geloof is eigenlijk een rare manier van zeggen, want geloof kan alleen maar persoonlijk zijn. Er hoort altijd bij dat je gaat zeggen: ik mag het geloven, wat God belooft, dat is voor mij. Let er even op hoeveel nadruk antwoord 21 daarop legt: het is niet alleen voor anderen, maar ook voor mij.Daar mag je dus ook over praten, als het over geloven gaat: hoe werkt dat bij jou? Hoe ontvang ik de belofte van God in mijn hart? Wat vind ik daar moeilijk aan, en wat helpt me dan om het toch te geloven? [KLIK]Alleen moet je dan niet doorschieten, door van geloof iets menselijks te maken, een stukje psychologie of karaktertraining ofzo. Geloven blijft iets wonderlijks. Zo dichtbij als het komt, wordt het toch nooit iets dat van onze kant komt. Het is God zelf die zo dichtbij komt, met een woord dat in onze oren klinkt en dat ons hart verovert, en dat dan ook weer naar buiten komt uit onze mond als we belijden Jezus is Heer. Het komt helemaal bij ons, maar het komt van God.En minstens zo belangrijk: jouw geloof en mijn geloof is helemaal gevuld met Christus. Dat antwoord 20 zo scherp uitvalt, is niet zomaar toevallig. Hier zit de kern van geloven, dit is de inhoud waar alles op draait. Redding komt naar je toe in de persoon van Jezus. Richt dan ook heel je geloof op Jezus. Jouw geloof, mijn geloof als het maar geloof is dat Christus omhelst!*Jouw geloof, mijn geloof is dat nu iets van graag of niet? Als je Christus aanneemt word je gered, en anders val je buiten de boot?</p><p>*Er zit iets vreemds in de tijd waarin wij leven en waarvan wij de lucht inademen. Aan de ene kant zijn we allergisch voor het exclusieve, dat je alleen door geloof in Christus gered kunt worden. We zouden het liever wat ruimer zien. Aan de andere kant hebben we last van wat je privatisering kunt noemen. We kennen privatisering uit de politiek en de economie: waarom zou je diensten zoals gas en electra, openbaar vervoer, en veiligheid niet aan bedrijven kunnen overlaten? Dan kies je als consument maar een aanbieder. Zoiets krijgen we ook met geloof. Geloof je in God, kijk dan maar bij welke aanbieder je het beste terecht kunt, een kerk of een losse beweging of gewoon wat je zelf bij elkaar raapt via internet. Geloof wordt iets priv, alleen van jou. Wil jij het anders, of wil je helemaal niet geloven, ook prima. Jouw geloof, mijn geloof even goede vrienden.[KLIK]</p><p>Zoals we vanmiddag aan het denken gezet worden, kun je het daar niet bij laten. In de Catechismus gaat het in het laatste stukje over je geloof belijden. Er is iets wat alle christenen samen geloven: algemeen christelijk. En ze brengen dat onder woorden in een stukje tekst dat al eeuwenlang over heel de wereld wordt gebruikt: de Apostolische Geloofsbelijdenis. Daar zie je heel sterk aan: geloof is niet priv, maar er zit een kant aan die universeel is en die heel de wereld aangaat. [KLIK]Want ik geloof dat die universele geloofsbelijdenis er niet alleen is voor binnen de kerk, als een soort herkenningsteken. Maar er gaat ook een appl van uit op de hele wereld. Het is dat we geen geluidsoverlast willen veroorzaken, maar eigenlijk zou je de deuren en ramen wijd open moeten zetten als we samen ons geloof uitspreken. Iedereen op straat mag het horen. Want dit is Gods reddende boodschap voor iedereen.Op zijn manier is ook Paulus daarmee bezig. Vanuit zijn persoonlijke verbondenheid met zijn eigen volk Isral. Kijk nog even terug aan het begin van Romeinen 9. Ik ben diepbedroefd, zegt Paulus daar, en word voortdurend door verdriet gekweld. In de vorige bijbelvertaling stond daar het mooie woord hartzeer. [KLIK]Paulus heeft er echt pijn van dat zoveel van zijn familie en zijn volk Jezus afwijzen. Dat er over dit struikelblok zovelen vallen, geeft geen leedvermaak en het laat hem ook niet onverschillig. In vers 1 van Romeinen 10 pakt Paulus die draad weer op: ik wens uit de grond van mijn hart en bid tot God dat ze zullen worden gered. Heel sterk wordt Paulus daardoor gedreven: alsnog het oude volk van God jaloers maken als ze zien hoeveel heidenen erbij gehaald worden, en mogen delen in het heil en de redding van Christus. Als je zelf uit het water gehaald wordt en je zit in de reddingsboot, dan kun je toch niet toekijken hoe anderen blijven spartelen en verdrinken? Dan wil je niets liever dan dat zij ook omhoog gehaald en in de boot getild worden?En het gaat in Romeinen 10 nog een stukje dieper. Niet alleen Paulus heeft hartzeer, ook God zelf. [KLIK]Dat mensen die zoveel van Hem gekregen hebben toch het grootste cadeau, Christus, afwijzen, is een bitter raadsel. Dat je een Woord dat zo dichtbij gebracht wordt, toch in ongeloof blijft afweren, alsof je stokdoof en stekeblind bent, dat is niet te begrijpen. In het laatste citaat uit Jesaja, in vers 21, proef je de diepe emotie, hoe het God aan het hart gaat: Heel de dag heb ik mijn handen uitgestrekt naar mijn ongehoorzaam en opstandig volk. Teleurstelling hoor je, verontwaardiging, heilige boosheid, goddelijk verdriet. Hoe kan dit toch? Maar ik hoor ook iets anders meeklinken. In de boosheid en de teleurstelling blijft God zich bekommeren om dit volk. Het is nog altijd mijn volk. Hoe opstandig en koppig ze ook zijn, God blijft zijn handen uitstrekken.Betrek het maar op jezelf. Niet op Isral alleen, zon dom en ongehoorzaam volk, gelukkig zijn wij beter dan ben je precies in de valkuil van Isral gevallen. Zo gaat het eraan toe tussen God en zijn mensen, en zo zijn wij er aan toe: ongehoorzaam en opstandig. En toch...</p></li></ul>