Doet iedereen mee in LV? Van zorgdenken naar thema van de bijeenkomst is “Doet iedereen mee in Leidschendam- ... en zelfstandigheid verwacht, met name op het gebied van wonen en werken;

Download Doet iedereen mee in LV? Van zorgdenken naar   thema van de bijeenkomst is “Doet iedereen mee in Leidschendam- ... en zelfstandigheid verwacht, met name op het gebied van wonen en werken;

Post on 06-Feb-2018

214 views

Category:

Documents

2 download

TRANSCRIPT

Doet iedereen mee in LV? Van zorgdenken naar mensenrechten vrijdag 19 mei 2017 Raadzaal van Huize Swaensteyn Herenstraat 72-74 Voorburg Opening door de Voorzitter van de Participatieraad, mevrouw Adri de Grijs-Langestraat Dames en heren mijn naam is Adri de Grijs, voorzitter van de Participatieraad. Ik heet u, in het bijzonder de dagvoorzitter de heer Jan Troost, van harte welkom. Fijn dat u gekomen bent. Richting wethouder: er is wel geconcludeerd dat er weinig invalide parkeerplaatsen in de omgeving van Swaensteyn zijn. Dat ter zijde. In het kader van de Innovatieagenda van de Participatieraad is het weer gelukt om in samenwerking met de gemeente en dit keer met de medewerking van de Adviescommissie Wonen en het Platform gehandicapten een bijeenkomst te organiseren. Het thema van de bijeenkomst is Doet iedereen mee in Leidschendam-Voorburg, van zorgdenken naar mensenrechten. Waarom hebben wij voor dit thema gekozen? In 2016 is het VN-verdrag geratificeerd en met ingang van 1 januari 2017 geldt dit verdrag voor iedereen in Nederland, zo ook voor de gemeente Leidschendam-Voorburg. Het kabinet verwacht van gemeenten dat zij op lokaal niveau het verdrag uitwerken en zo gaan toewerken naar een inclusieve samenleving. Meedoen op voet van gelijkheid, regie over eigen leven en toegang hebben tot dezelfde voorzieningen en diensten als mensen zonder beperking. Een inclusieve samenleving is niet in een dag bereikt. Maar er ligt op lokaal niveau wel de uitdaging om de praktijkervaringen van mensen met een beperking centraal te stellen en te werken aan het opheffen van belemmeringen op gebied van wonen, onderwijs, openbare ruimte, gebouwen, werk, enz. We zullen misschien nieuwe methodes en manieren moeten en kunnen ontwikkelen om de participatie en betrokkenheid van mensen met een beperking vorm te geven. Dat is een gezamenlijk leerproces. Inclusief beleid is beleid voor iedereen. Het begint bij bewustwording. Inclusief beleid ontstaat ook als er bij het ontwikkelen van nieuw beleid direct goed nagedacht wordt over welke gevolgen die maatregelen hebben voor mensen met een beperking. We moeten ons goed kunnen verplaatsen in mensen met een beperking. Dat is lastig, daarom is het belangrijk dat deze burgers ook direct betrokken worden bij het maken van beleid, bij het nadenken over hoe wij tot een inclusieve samenleving kunnen komen. De Participatieraad heeft daarom ook deze bijeenkomst, in samenwerking met het Platform gehandicapten en de Adviesraad Wonen, georganiseerd. Onze gemeente staat nu voor de opgave in haar beleid rekening te houden met dit verdrag. In de gemeente moet toegankelijkheid de norm worden! Met het amendement Van der Staaij zijn bepalingen opgenomen in de Jeugdwet, Participatiewet en de Wmo. De gemeenten worden opgeroepen een integraal plan op te stellen, bijvoorbeeld in de vorm van een inclusieagenda. Daarom kan het VN verdrag ook een mooi toetsingskader zijn bij de uitvoering van de decentralisaties. Maar goed!! Terug naar het thema van deze bijeenkomst Doet iedereen mee in LV? Kunnen wij al spreken van een inclusiesamenleving, waarin iedereen gelijkwaardig kan functioneren, in het bijzonder gehandicapten? We willen vanmiddag proberen hierover een helder beeld te krijgen. Aan de hand van voorbeelden uit de lokale praktijk kijken wij naar de knelpunten en kansen. Om tot voorbeelden uit de praktijk te komen, is de inbreng van ervaringsdeskundigen van groot belang; daarom is bij de voorbereiding ook gekozen voor een samenwerking met het Gehandicapten Platform met onze dagvoorzitter de heer Jan Troost bekijken en hoe kunnen wij daar mee om gaan. Wat betekent dat voor het ontwikkelen van nieuw beleid, of een inclusieagenda? Ik heb de naam van onze dagvoorzitter al genoemd, maar: Wie is Jan Troost? Acht jaar voorzitter geweest van het Landelijk Gehandicapten Platform, voorzitter geweest van de CG-raad Chronische zieken en Gehandicapten en eigenaar van Inclusie Verenigt. Over zichzelf zegt hij: ik ben een levensgenieter, levenskunstenaar. Als bruggenbouwer breng ik onze werelden bij elkaar. Kritisch, oplossingsgericht en bevlogen. Ik ben een professionele bemoeial en pragmaticus, creatief, met humor en veel levenswijsheid. Creativiteit, vernieuwing en gebruikmaken van ieders kwaliteiten zijn zijn credos. Fijn dat u hier bent als ervaringskundige en deskundige van het VN-verdrag om vanmiddag met ons het avontuur aan te gaan: Doet iedereen mee in Leidschendam-Voorburg Van zorgdenken naar mensenrechten Maar voordat ik het woord geef aan Jan Troost wil ik graag uw aandacht vragen voor mevrouw Carine Schaap, voorzitter van het Platform Gehandicapten. Opening door de Voorzitter van het Platform Gehandicapten, mevrouw Carine Schaap-de Bruijn: Ontwikkelingen in de maatschappij: Inclusieve samenleving: iedereen moet erbij horen; Participatie: iedereen doet mee. Er wordt ook eigen verantwoordelijk en zelfstandigheid verwacht, met name op het gebied van wonen en werken; VN-Verdrag: sinds 1 januari 2017 in werking. Mensen met een handicap zijn gelijkwaardig, hebben dezelfde rechten en zijn waardig zoals alle burgers. Rechten zijn zo nodig afdwingbaar. Bij behandeling van Ratificatie in de Tweede Kamer heeft Otwin van Dijk, zelf in rolstoelgebonden na een ongeluk en nu burgemeester van Oude IJsselstreek, zich voor 2 punten ingezet: toegankelijkheid in de breedste zin; samenwerken met ervaringsdeskundigen De toegankelijkheid moet realistisch zijn, zowel in uitvoering als in kosten. Geen Amerikaanse toestanden met rechtzaken als men ergens niet naar binnen kan. Goede toegankelijkheid in VS is een gevolg van veel soldaten die gewond/in rolstoel uit de Vietnamoorlog terugkwamen. Goed voorbeeld van toegankelijkheid in eigen land is 'Ongehinderd'. Een maatschappelijke onderneming opgezet door Gerard de Nooij, zelf met een dwarslaesie rolstoelgebonden na een ongeluk, op 23-jarige leeftijd. Hij maakte zelf mee waar hij niet naar binnen kon gaan en kwam met een actieplan. Per stad/dorp kunnen gebouwen, winkels, horeca beoordeeld worden door keurmeesters en ervaringsdeskundigen. Ook kunnen winkels en bedrijven aan de hand van lijsten zichzelf keuren en aanmelden. Deze informatie is te vinden op een app of de website van de stad. Een goed voorbeeld is Den Haag, hierover zijn 1200 beoordelingen te vinden. De website toegankelijkheid van Leidschendam-Voorburg is, ten gevolge van bezuinigingen, gestopt. De gemeente wil zich profileren, dan ook zich middels een nieuwe toegankelijke app/website aansluiten bij Ongehinderd. Ook een kans voor de gemeente om samen met ervaringsdeskundigen te keuren. Dit sluit aan bij het tweede aandachtspunt: samenwerken met ervaringsdeskundigen. Betrek deze groep vanaf het eerste moment van planning bij nieuwbouw en/of renovatie. Toegankelijkheid is een voorwaarde. Goed samenwerken kan latere obstakels voorkomen; dit scheelt irritatie en geld. Betrek deze groep ook bij nieuwe of aanvullingen Wmo, voorzieningen, onderwijs en vervoer. Vanmiddag bespreken er aan de hand van een aantal casussen of iedereen wel meedoet of mee kan doen. Dat is de strekking van het VN-verdrag. Jan Troost neemt ons mee in het verdrag Zie bijgevoegde presentatie, bijlage 1 Terugkoppeling workshops Groep 1: Wonen Deelnemers: Mevrouw F.J.R.de Boer - Stichting arm in arm, schuldhulpverlening Mevrouw F. de Boer - ergotherapeute Koninklijke Visio Mevrouw M. Van Kesteren - clintenraad Leidschendam Voorburg De heer S. Bontenbal Rogue design, toegankelijkheidsraad gemeente Zoetermeer De heer B. Bos - gemeenteraad Leidschendam-Voorburg De heer P. van der Meer - ambtenaar gemeente Leidschendam-Voorburg Mevrouw Schaap - gespreksleider, Platform Gehandicapten Mevrouw den Hoed notulist, Platform Gehandicapten Casus 1: Aanpassingen aan een bestaande woning na het krijgen van een handicap Deze casus betrof het aanpassen van de eigen woning. Algemeen gebruikelijke voorzieningen worden al lang niet meer vergoed. Voor alle andere aanpassingen wordt een eigen bijdrage gevraagd, afhankelijk van het inkomen. Voor de gemeente geldt dan het primaat verhuizen als zijnde de goedkoopste en meest adequate oplossing. Maar zijn er wel geschikte woningen te vinden? Hoe past het beleid van onze gemeente bij de intentie om mensen zo lang mogelijk zelfstandig thuis te laten wonen? Wat zijn mogelijke oplossingen voor de gemeente en zijn inwoners? Casus 2: Voorwaarden voor nieuw te bouwen/renovatie van woningen Deze casus betrof het bouwproject aan de Weidestraat bij de sluisjes in Leidschendam waar 16 aangepaste appartementen zijn gebouwd. Een aantal aanpassingen kloppen niet maar de gemeente en de woningbouwvereniging verwijzen naar elkaar en ondertussen gebeurt er niets. Dit probleem komt ook bij andere projecten of renovaties voor. Moet de gemeente een ruimhartiger beleid voeren bij het aanpassen van een woning? Moet de gemeente bij grond- of bouwafgifte een duidelijker programma van eisen opstellen en deze bij oplevering controleren? De groep kwam tot de volgende uitkomsten/suggesties: Woningen moeten voldoen aan drie voorwaarden: je moet de woning goed kunnen bereiken (openbare buitenruimte); je moet de woning binnen kunnen komen; de woning zelf moet toegankelijk en bruikbaar zijn (voldoende draairuimte rolstoel, aangepast toilet en idem badkamer). Bij een woning met meerdere etages is soms een traplift nodig om boven te komen. Bij de aanschaf van een traplift en kleine andere aanpassingen is 6000 Euro de bovengrens. Hierover moet de gebruiker jaarlijks gedurende 10 jaar een eigen bijdrage betalen. Na afloop (afbetaling) is de traplift alsnog eigendom van de gemeente. Wanneer er meer aanpassingen nodig zijn worden de vergoedingen hoger of wordt aangeraden te verhuizen. De vraag is dan of er dan wel voldoende geschikte woningen zijn. Voorgesteld wordt om: huisvesting op te nemen in het zorgplan; maatwerk te leveren en de toewijzing van woningen aan te passen; huisvestingsverordening aan te passen; de toewijzing te laten uitvoeren door zorgcordinatoren in dienst van de gemeente; te letten op "design for all" bijvoorbeeld een woning met veel licht voor slechtzienden; woningcorporaties en gemeente moeten meer onderling overleg plegen; innovatiebijeenkomsten beleggen als aanjager voor aanpassingen; geen gelimiteerde vergoedingen, maar kijken wat nodig is; gemeenten moeten minder aan regeltjes denken en flexibeler optreden (denk aan de hart, wet, euro balans); aan huizenbezitters een blijverslening verstrekken voor de nodige aanpassingen (traplift, badkamer) met lage rente. x Groep 2. Reizen Deelnemers: Klaske Nijland - Wijkmanager gemeente Annemarie Hol - ervaringsdeskundige Fred Steutel raadslid GBLV De heer C. Verschoor- raadslid CU/SGP Coos de Jong notulist Nolle Nefs-Arts gespreksleider Casus: tussen wal en schip? De casus betrof een vrouw die geen aanspraak kon maken op de Regiotaxi, niet kon lopen naar de halte van de bus van Woej en daardoor in een isolement raakte. De groep kwam tot de volgende uitkomsten/suggesties: Geef bij het keukentafelgesprek aandacht aan de volgende zaken: Pas wet- en regelgeving niet rigide toe, in deze casus zou mevrouw heel goed geholpen zijn met de Regiotaxi; Heb oog voor de hart-wet-euro-balans; Aanvraagster moet als onafhankelijk persoon geholpen worden; er mag niet van uitgegaan worden dat er een mantelzorger beschikbaar is om de vrouw te vervoeren; Dat betekent dat de politiek knelpunten moet oplossen, zoals die er zijn; Zorg dat de aanwezigheid van een auto in een gezin geen obstakel is voor het verkrijgen van een WMO-pas; Zorg voor meer opstappunten van de Woej-bus zodat mensen gemakkelijker gebruik kunnen maken van deze vervoersvoorziening; Maak een slimmer systeem voor de ophaaltijden van de Regiotaxi; Mogelijk kunnen bussen van verpleeghuizen, die nu op slechts enkele uren per dag worden ingezet, breder ingezet worden en effectiever benut worden; Misschien is er een match te maken tussen aanvraagster en een vrijwilliger van de Vrijwilligersvacaturebank. Groep 3. Onderwijs Deelnemers: Sanja Duyvensteijn van Leusden raadslid Susan Ketner Participatieraad Geert van Rhijn gemeente Leidschendam-Voorburg (Stadsbeheer) Lia de Ridder wethouder Mieke Hoeve -Mulder gespreksleider Gino Langer notulist Casus: wanneer kan een kind niet meer mee met het reguliere onderwijs? De casus betrof een kind met een vorm van autisme en dyslexie die op een gewone school zit. Wanneer tevens slechthorendheid geconstateerd wordt besluit zijn school dat hij naar speciaal onderwijs moet. De groep kwam tot de volgende uitkomsten/suggesties: Wat doen we in deze situatie? Erkenning voor het probleem van de school en van het kind en zijn ouders, ga in gesprek en probeer in goed overleg tot een oplossing te komen, heb aandacht voor verschillen tussen leerlingen (maatwerk). Wanneer is het rugzakje te vol? Waar ligt de grens? Afhankelijk van de klas waarin het kind met een beperking zit, (extra) zorgvragen in de klas tellen op voor de docent en de leerlingen, er zou een wegingsfactor toegepast kunnen worden (meer zorgvragen -- > minder leerlingen), ook zouden onderwijsassistenten kunnen worden ingezet die zijn gespecialiseerd in de begeleiding van leerlingen met een beperking. Casus: zit inclusie al tussen de oren? Bij het opstellen van het plan voor de huisvesting van het voortgezet onderwijs wordt geen aandacht besteed aan de (fysieke) toegankelijkheid. Ambtelijk wordt verwezen naar de school als verantwoordelijke. Hoe zorgen we ervoor dat de gemeenten en scholen zich betrokken en verantwoordelijk gaan voelen? Bestaande initiatieven binnen de gemeente uitbreiden en de expertise op dit gebied bundelen; Omdenken: niet alleen bijhouden welke kinderen in een rolstoel zitten maar ook welke ouders; Scholen krijgen van de wethouder (Lia de Ridder) het verzoek om de PRLV in te schakelen en zich te laten adviseren. Groep 4. Ondersteuning (Wmo) Deelnemers: de heer M.A. Bouten gemeente Leidschendam Voorburg de heer J. Philips GGZ Rivierduinen de heer Heufke Kantelaar Stichting clintenraad sociale zaken Leidschendam Voorburg de heer L. van Ewijk Stichting Duivenvoorde Helga Dulfer - Reumabond mevrouw Guite Hansma Participatieraad de heer Rob Wagemans Platform Gehandicapten mevrouw Marie-Thrse Ford Platform Gehandicapten, notulist Casus: Een nieuwe hulpmiddel Deze casus ging over een inwoner die een elektrische rolstoel nodig heeft en na advies van een ergotherapeut een aanvraag indient bij de gemeente. De gemeente is bereid een elektrische rolstoel toe te kennen, maar stelt een aantal eisen. Deze casus illustreert wat mis kan gaan bij het aanvragen van een hulpmiddel (hier: rolstoel). Na het verkrijgen van toestemming van de gemeente verwacht je snel het gevraagde te krijgen. In de werkelijkheid is het hele proces vaak een lijdensweg. Het duurt te lang en de klant/gebruiker wordt vergeten. De vraag is, hoe het proces beter kan. De groep kwam tot de volgende uitkomsten/suggesties: Allereerst is geconstateerd dat er bij de gemeente een omslag in het denken moet komen: een rolstoel is altijd maatwerk. De gemeente dient daarom rekening te houden met de wensen van de gebruiker. (Para)medische adviezen moeten door de gemeente zo veel mogelijk worden opgevolgd. Nu gaat de gemeente te veel aanbodgericht te werk. Overigens: de WMO gaat ook uit van maatwerk! De aankoop moet volgens de wet lopen via een openbare aanbesteding. Hierbij dient naar de mening van de groep het volgende te gelden: Bij de aanbesteding moet een zorgvuldig programma van eisen worden opgesteld. Vanwege hun specifieke deskundigheid dient de gemeente zich daarbij te laten adviseren door ervaringsdeskundigen. Kwaliteit moet hoog op de prioriteitenlijst staan, ook al heeft dat zijn prijs. Ook verdient het aanbeveling in de aanbesteding afspraken over service op te nemen. Een knelpunt is dat de gemeente naar de leverancier toe de klant is. Dit zet de gebruiker meteen al op achterstand. In de contacten met de leverancier mag de gemeente de gerechtvaardigde behoeften van de aanvrager niet uit het oog verliezen. In geval van afwijking van de vraag moet de gemeente dit terugkoppelen naar de aanvrager. Tot slot: de gemeente Leidschendam-Voorburg past op diverse beleidsterreinen de Driehoek hart wet euro toe (de driehoek van Kuiter). Dat zou de gemeente ook bij het behandelen van aanvragen van voorzieningen voor gehandicapten moeten toepassen. De extra toevoegingen voor de gebruiker bevorderen de inclusiviteit en daar worden we allemaal beter van. Groep 5: Openbare ruimte Deelnemers Michel Grimbergen gemeente Leidschendam Voorburg beleidsadviseur Wonen Jenifer Dorival Adviescommissie wonen, VAC Cristine Kramer cordinator stichting Duivenvoorde 410 woningen R. den Uijl cordinator Schuldmaatjes Rob Hageraats ambtenaar/projectmanagement gemeente, werkgroep Toegankelijkheid Openbare Ruimte Shere Janssen clint GGZ Rivierduinen, vrijwilliger, ervaringsdeskundige Nelleke van den Bosche werkt op zorgafdeling Jan Hendriks gespreksleider Participatieraad, vakgroep Werk & Inkomen Marjon Rijnders Participatieraad, vakgroep Jeugd + notulist) Nelleke merkt op dat er weinig hulp is voor ouderen, die thuis wonen; veel eenzaamheid. Casus: Toegankelijkheid van openbare gebouwen, zoals scholen of de bibliotheek die gebouwd is. De casus betrof een situatie waarbij geconstateerd werd dat het ontwerp van een gebouw geen rekening hield met de toegankelijkheid voor gehandicapten. De groep kwam tot de volgende uitkomsten/suggesties: Er is nu regelmatig samenwerking met Rob Wagemans, voorzitter van de werkgroep Toegankelijkheid openbare ruimte van het Platform Gehandicapten. Hij zit in een rolstoel en is ervaringsdeskundige. De werkgroep heeft daarnaast nog slechts 1 lid. De gemeente heeft samen met de werkgroep een notitie geschreven: Vooral de bewustwording moet vergroot worden. Het proces rondom de nieuwbouw van de bibliotheek is van 4 jaar geleden. Toen is de werkgroep Toegankelijkheid niet tijdig ingeroepen. En achteraf aanpassen kost veel geld en frustraties. Jan vertelt over de nieuwbouw van een VMBOschool; deze moest met zon lage m2 prijs gebouwd worden, dat voorzieningen voor gehandicapten niet gerealiseerd konden worden. Het gaat nu zo, dat er een vergunning wordt afgegeven als het bouwplan voldoet aan het Bouwbesluit. Hierin is geen rekening gehouden met gehandicapten. Echter, het Bouwbesluit gaat veranderen; er komen andere normen, die recht doen aan de toegankelijkheid. Al bij het ontwerp van nieuwbouw moet rekening gehouden worden met toegankelijkheid. Altijd! Ook oudbouw moet aangepast worden. Echter de kosten voor de aanbouw van een lift bij een flat met portieken kunnen wel een rol spelen om het niet te doen. Volgens Rob Hageraats wordt nu wel een ervaringsdeskundige ingeschakeld bij nieuwbouw. De deelnemers vragen zich af of dit ook bij particuliere projecten zoals de Mall of the Netherlands (Leidsehage) gebeurd. Er schijnt een toezegging van Rodamco te zijn dat de toegankelijkheid voor een breed publiek geschikt zal zijn. De Adviescommissie wonen VAC is niet benaderd om mee te denken en heeft geen plattegronden gezien. Zij heeft een checklijst met fysieke toegankelijkheidseisen voor openbare gebouwen. Wat betreft commercile openbare gebouwen (projectontwikkelaars); zij hoeven zich alleen te houden aan het Bouwbesluit. Meer kun je niet afdwingen als gemeente. Maar soms kun je als gemeente de projectontwikkelaar ervan overtuigen dat er meer voorzieningen moeten worden aangebracht. De Welstandscommissie doet niets met toegankelijkheidseisen. In de basisopleiding van een architect zit geen informatie over toegankelijkheid voor gehandicapten. Een architect kan er in de opleiding zelf voor kiezen een extra module toegankelijkheid te volgen. Het nieuwe zwembad De Fluit ligt iets lager dan het parkeerterrein. De opgang voor rolstoelen moest aangepast worden omdat deze te steil was. De deelnemers vragen zich af of het Platform Gehandicapten nog schouwen houdt en constateren dat het gebruiken van de werkgroep Toegankelijkheid kwetsbaar is; er zitten maar 2 leden in; de kennis is niet binnen de gemeente belegd. Een goed idee zou zijn om in Leidschendam-Voorburg een ambtenaar Toegankelijkheid aan te stellen, die gemeentebreed en handicapbreed plannen beoordeeld op hun toegankelijkheid. Misschien kan dit idee terug gebracht worden naar de uitgangspunten van het Sociaal Kompas. Geert van Rhijn van Stadsbeheer is ook aanwezig. Dat is mooi, dat ook iemand als hij naar deze bijeenkomst komt. Toegankelijkheid lijkt dus wel breder te worden gedragen binnen LV. Er is al veel geleerd binnen de gemeente; er zijn al keuzes gemaakt voor materialen en straatmeubilair dat gehandicaptenvriendelijk is. Hellingen, richels, drempels: het advies van een ervaringsdeskundige is enorm belangrijk. Hartelijk dank voor uw komst naar Doet iedereen mee in LV? Graag werken wij samen met u aan een inclusieve samenleving Participatieraad Leidschendam Voorburg www.prlv.nl @Participatie_LV http://www.prlv.nl/

Recommended

View more >