major depression 2010 - pjc van niekerk

of 22/22
1 “Major Depression” Die verhaal van iemand wat vir agt maande in die “hel” was. Waar is “daar” en hoe was dit daar? “Daar” is waar “hoop se laaste spore” in die “buitenste duisternis” voor jou verdwyn. Dit was baie sleg. Flip van Niekerk 9 Augustus 2011

Post on 27-Sep-2015

248 views

Category:

Documents

44 download

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Die ware verhaal van iemand wat vir agt maande in die “hel” was.(in Afrikaans)The true story of someone that was living in the pitt of "darkness" for eight months(in Afrikaans)Major Depression: A survivors testimony

TRANSCRIPT

  • 1

    Major Depression

    Die verhaal van iemand wat vir agt maande in die hel was.

    Waar is daar en hoe was dit daar? Daar is waar hoop se laaste spore in die buitenste duisternis voor jou verdwyn.

    Dit was baie sleg.

    Flip van Niekerk

    9 Augustus 2011

  • 2

    Die verhaal van iemand wat vir agt maande in die hel was.

    Uit dieptes gans verlore

    Van Redding ver vandaan

    Waar hoop se laaste spore

    In wanhoop my vergaan

    Roep ek o Here hoor-----

    Ek was daar

    Ek het geroep.

    Die Here het gehoor.

    Dit is hoekom ek vandag hier is en nie meer

    daar is nie. Waar is daar en hoe was dit daar? Daar is waar hoop se laaste spore in die buitenste duisternis voor jou o verdwyn. Dit was baie sleg.

    Ons het gehoor van die Kings en dat n mens goeie rente op beleggings kan kry en

    ek en Marie het toe in 2008 vir Alida Nel van Kings gekontak. Sy het ons geadviseer

    om geld op ons verbandlening te trek en dit by hulle te bel. Ons het toe n groot

    bedrag by hulle bel en vir twee jaar het dit baie goed gegaan en het ons elke

    maand ons rente ontvang en kon on so ons verpligtinge by die bank nakom. Alida

    het toe teen die einde van 2009 vir ons geadviseer om die belegging om te skakel na

    aandele en dat ons geld sal verdriedubbel sodra die aandele vroeg in 2010 op die

    aandelemark genoteer word. Ons het toe die geld in aandele bel en ek het in my

    geestesoog gesien hoe koop ek n splinternuwe Toyota Land Cruiser en dat ons

    vorentoe genoeg geld sal h om gemaklik te lewe.

  • 3

    Ons eerste gewaarwording dat daar probleem is was toe die aandele nie op die

    aandelemark geregistreer word nie en dit was sommer gou toe het die koerante die

    storie en was dit duidelik dat ons n probleem gaan h. Ons maandelikse inkomste

    van die belegging het summier gestop met die gevolg dat ons nie meer ons volle

    paaiement by die bank kon terugbetaal nie.

    Ek was baie fiks en het elke jaar aan ten minste drie lang fietswedrenne deelgeneem.

    My broer Johan het besluit om die Argus op 14 Maart 2010 saam met my te ry en

    was op 12 Maart 2010 by ons toe ek net voor middagete n oproep van die bank kry

    dat daar probleme is. Ek het vir die vrou verduidelik dat ek ek op pad is om die

    Argus te gaan ry, maar dat ek haar die Maandag sal bel. Met hierdie telefoonoproep

    het dit vir my n werklikheid geword dat ons al drie ons huise kon verloor-met ander

    woorde ook die huis waarin ons woon.

    Ek het die Argus gery, maar was glad nie op my gemak nie. As daar fietsryers met

    Nedbank fietsryhemde by my verbyry het ek omtrent ineengekrimp van vrees. Op

    hierdie vroe stadium was dit vir my glashelder dat ons die volle belegging sou

    verloor, ten spyte van wat die Kings ges het dat dit nie sal gebeur nie.

    Die Sondag na die Argus het ek met n swaar hart teruggekeer na Piketberg. Op

    daardie stadium het ek nognie my vrese met my vrou Marie bespreek nie en het ek

    die las alleen gedra. Ek het toe Maandagoggend vir Marie ges dat ons probleme

    het. Ek het toe die bank gebel en probeer om n reeling te tref dat ek minder sal

    afbetaal en ek moes voor 2 uur die middag n finansile verslag aan die bank voorl.

    Ek was onder geweldige druk maar het darem die verslag net voor twee uur vir hulle

    ge e-pos.

    Die bank het my toe in kennis gestel dat ek n ooreenkoms moet teken dat ek die

    skuld binne vier maande sal afbetaal anders sal hulle n hofbevel kry en die huise op

    n veiling verkoop.Die twee huise wat ek moes verkoop was n huis in Piketberg en

    een in Gordonsbaai. Indien ek dit nie sou regkry om die huise te verkoop en my

    skuld sodoende kon verminder nie sou die bank dus al drie huise op n veiling

    verkoop en dan sou ek en Marie op straat sit en ons kinders sal hulle ouerhuis kwyt

    wees. Die eiendomsmark was op daardie stadium baie swak en ek het gesukkel om

    die huise verkoop te kry.

    Ek was op daardie stadium sestig jaar oud en het nog nooit in my lewe aan

    depressie gely nie. Ek was my lewe lank n baie positiewe mens en depressie was

    vir my n onbekende begrip wat net ander mense oorgekom het en waarmee ek maar

    min simpatie gehad het. Ek het nooit eers die woord stres gebruik nie, want ek het

    geglo dat n mens die spanninge van die lewe verwerk soos n mens aangaan en dat

    dit nie iets is wat n groot invloed op jou lewe moet uitoefen nie.

    Vandat ek die Argus op 14 Maart 2010 gery het het ek in die nagte al minder

    geslaap en die depressie het my gedurende hierdie tyd beetgekry. Ek het dit ook vir

    Marie prober stilhou , want ek wou haar nie ontstel het nie. Ek en Marie het op

  • 4

    hierdie stadium ook daaroor gepraat dat ek sal moet uitkyk vir n werk sodat ek n

    ekstra inkomste kon kry, wat natuurlik sou help om my vepligtinge na te kom. Op

    daardie stadium was ek n Raadslid by Bergrivier Munisipaliteit. Ons besit ook n

    besigheidsgebou in Piketberg en kry n inkomste uit die verhuring van drie

    besigheidspersele.

    Aan die begin van April 2010 het ek vir Marie ges van my slaaploosheid en het ek

    toe vir Sam Scheepers, ons huisdokter gaan sien. Hy het toe bevestig dat ek

    depressie het en het vir my n antideprisant voorgeskryf asook n kalmeermiddel om

    te help dat ek in die nagte kon slaap. Vir my was dit heeltemal onaanvaarbaar dat

    ek pille moes drink vir depressie en het Marie n baie moeilike tyd gehad, want sy

    moes toesien dat ek die pille drink. Baie aande het sy my gesmeek om die pille te

    drink en was sy in trane, en dan het ek dit tog maar op die ou end gedrink.

    Antidepresante neem gewoonlik baie lank om n verbetering in jou toestand te

    bewerkstellig met die gevolg dat ek maar net so aangegaan het met die

    slaaploosheid, want die kalmeerpille het ook nie eintlik gehelp met die

    slaaploosheid nie. Intussen het dit vir my al meer gevoel of ek by tye benoud begin

    raak en het ek die eerste tekens van n angsaanval begin ervaar.

    Ek het toe ook n angsaanval gekry en Sam Scheepers is ingeroep. Hy het vir my n

    inspuiting gegee om my te kalmeer. My groot vriend Willie Lambrechts was by en

    Sam het vir my ges dat ek bekommerd kan wees, maar ek moet net nie wanhoop

    nie. Ongelukkig het ek toe reeds gewanhoop. Om te wanhoop beteken dat daar vir n

    mens geen vooruitsig in die lewe oor is nie en ek was vir 8 maande so wanhopig.

    Sam het vir my Psalm 50 vers 15 voorgelees:en roep my aan in die dag van

    benoudheid:ek sal jou uithelp en jy sal my eer. Ek het nadat hy weg was die Psalm

    verder gelees en wat ek daar gelees het was vir my verdoemend:Maar aan die

    goddelose s God:Wat vertel jy nog my insettinge en neem jy my verbond in jou

    mond-terwyl jy die tug haat en my woorde agter jou werp? As jy n dief sien, dan

    geval dit jou by hom, en jou deel is met egbrekers. Jou mond laat jy los in boosheid,

    en jou tong vleg bedrog. Jy sit en praat teen jou broer, die seun van jou moeder

    beskimp jy . Hierdie dinge het jy gedoen, en sou ek swyg? Jy dink Ek is net soos jy!

    Ek gaan jou straf en jou dit ordelik voor o stel. Verstaan dit tog o Godvergeters,

    sodat ek nie verskeur sonder dat iemand red nie.

    Hierdie woorde was vir my die antwoord hoekom die Here my so straf. Ek was

    doodseker dat die Here my straf vir my sondes, waarvoor ek wel om vergifnis gevra

    het, maar ek het toe geglo dat ek nie spyt genoeg was oor my sondes nie en dat die

    Here my nou daarvoor straf. Ek het so aangegaan en teen ongeveer half sewe in

    die oggend op 16 April 2010 het ek toe n reuse angsaanval gekry. Marie het vir

    Willie en Wilna gebel en hulle het dadelik gekom. Op daardie stadium het ek op die

    vloer gel en was ek in n swak toestand. Almal het besef dat ek nie so kon aangaan

    nie. Wat my betref is n angsaanval een van die ergste dinge wat n mens kan oorkom.

    Die angs neem van jou hele wese besit en jy weet nie wat om daaraan te doen nie.

    Dit is eintlik n toestand wat ek nie kan beskryf nie en slegs mense wat dit al ervaar

  • 5

    het sal kan begryp waarvan ek hier praat. Ons bure, Kobus en Stella van Niekerk het

    ook kom kyk wat aangaan en Kobus het ges dat ek moet regop sit en n koppie

    koffie drink sodat ons kan gesels. Ek was nie daartoe in staat nie en het maar net

    daar op die vloer gel. Op daardie stadium het ek my bekommer oor alles waaraan

    ek kon dink, en dit was natuurlik die oorsaak van die angsaanval. Ek was vanaf 2000

    die Tesourier van die Demokratiese Alliansie vir die kiesafdeling Bergrivier en ek het

    geglo dat ek die werk so swak gedoen het dat, indien iemand die boeke sou nagaan

    ek aangekla sou kon word van diefstal. Hierdie intense bekommernis was vir agt

    maande deel van my lewe, saam met baie ander bekommernisse.

    Sam het vir my plek bespreek by die Sereno kliniek in die Paarl en Kobus en Stella

    het aangebied om my soontoe te neem. Hulle het met ons voertuig gery en ek en

    Marie het agter gesit. Ons het ongeveer half een by die kliniek aangekom en ek was

    steeds in n swak toestand. Die Psigiater wat my vir die volgende agt maande sou

    behandel het my gesien en ges dat ek eers na die Paarl medi kliniek moes gaan

    om vas te stel of ek fisies sterk genoeg is om tot die kliniek toegelaat te word. By die

    Medi Kliniek het hulle my dadelik aan n drip gekoppel, want ek het sleg gelyk. Ek

    het n maand vantevore die Argus gery en hier moet ek ondersoek word of ek fisies

    sterk genoeg is om tot die kliniek toegelaat te word. Hulle het bloedmonsters

    geneem en daar moes gewag word vir die uitslae. Intussen het hulle my in n rolstoel

    gesit en my vir x-strale geneem. By die x-strale kon ek nie regop staan nie en het

    hulle dit reggekry om een x-straal te neem voordat hulle die handdoek ingegooi het.

    Ek was in so n toestand dat n verpleegster by die x-strale hardop gebid het dat die

    Here my nie verder moet laat ly nie en gou moes wegneem.

    Daarna het ek weer gaan l met die drip aan en het onder andere vir n verpleegster

    gevra om my n inspuiting te gee dat ek net kan doodgaan. Sy was nie baie vriendelik

    nie en het my net n vuil kyk gegee. Intussen het Marie en Stella beurte gemaak om

    my by die bed by te staan. Intussen het ek n groot nood gekry as gevolg van die baie

    vloeistof wat ek deur die drip ingekry het. Ek het maar uitgehou en nadat die

    bloedmonsters se uitslae half ses gekom het is ek fiks verklaar om tot die kliniek

    toegelaat te word. Die drip is afgehaal en ek moes dadelik toilet toe gaan, want die

    nood was amper onuithoudbaar. Toe ek uit die toilet kom het ek weer op die grond

    neergeval en Kobus het my kom ophelp. Dit was ongeveer 5 uur die middag en

    Kobus en Stella het hulle hele Vrydag opgeoffer . Daarna het hulle my weer kliniek

    toe geneem waar ek toegelaat is.

    My dogter Mareze en haar vriend Niel het my daardie aand besoek, maar ek was

    steeds in n swak toestand. Hulle en Marie het vir my gebid en almal het later huistoe

    vertrek. Ek het in die lokaal beland waar medikasie gegee word, en ek het geweier

    om die medikasie te drink. Die suster aan diens het vir my ges dat ek in die kliniek

    is om gehelp te word en dat ek nie beter sal word as ek nie die medikasie drink nie.

    Op daardie stadium het ek net geweet dat ek nooit sal regkom nie en daarom het ek

    ook nie die nodigheid gesien om medisyne te drink nie. Daardie nag het ek niks

    geslaap nie en het ek gewroeg oor alles waaraan ek gedink het. Ek het die

  • 6

    Donderdagaand laas geet en Vrydagnag en Saterdagnag niks geslaap nie. Ek was

    oortuig dat ons ons huis sou verloor en dat ons meubels op n veiling verkoop sal

    word. Ek het in my geestesoog gesien hoe Willie ook depressie kry as gevolg van

    my toestand en dat Wilna en hulle kinders dit ook kry. Die volgende wat dit sou kry

    was Kobus en Stella en hulle kinders en vandaar sou dit so uitbrei dat die hele land

    se mense later depressie sou h. Ek het ook gedink dat die Sokker Wereldbeker

    gekanselleer sou word as gevolg daarvan. Om die waarheid te s het ek vir die

    volgende agt maande gewroeg vandat ek my o oopgemaak het in die oggend totdat

    die slaappil my genadiglik aan die slaap gemaak het in die aand. Die Saterdag het

    ek steeds geweier om enige medikasie te neem en van eet was daar nie sprake nie.

    My eetlus was heeltemal weg en ek het die Donderdagaand laas iets geet. Die een

    verpleegster het vir my gevra of ek selfmoord wil pleeg deur my uit te honger. Sy het

    vir my ges dat dit baie lank sal neem. Op daardie stadium en vir baie maande

    daarna wou ek nie lewe nie en was selfmoordgedagtes deel van my daaglikse

    bestaan.

    Die Sondag kon ek opstaan , stort en aantrek, want my familie sou kom kuier. Marie,

    Charl en Mareze het toe kom kuier en Willie en Wilna was ook daar. Op daardie

    stadium het ek niks geniet nie aangesien ek geen emosies gehad het nie. Hierdie

    toestand het voortgeduur totdat ek in November 2010 genees is. Om geen emosies

    te h nie is baie erg. Dit het beteken dat ek geen vreugde kon ervaar nie, want my

    lewensvreugde was weg. Ek kon ook geen hartseer ervaar nie en ek kon nie lag of

    huil nie. n Mens voel werklik soos n zombie.

    Die Maandag het ek die Psigiater gesien en sy het vir my ges dat ek sal herstel,

    maar dat ek die medikasie sal moet gebruik. Ek het vir haar ges dat ek nie sal

    herstel nie, maar het toe darem begin om die medikasie te gebruik. Ek het nou

    amptelik aan Major Depression gely en my drie weke van hel in die kliniek het

    begin. Ek was saam met nog drie mense in die kamer en my eerste straf van die dag

    was om te stort. Ek het gewoonlik gehou van stort, maar ek het dit nou gehaat.

    Daarna moes ek ontbyt eet en die ergste was dat die kos in die kliniek van

    hoogstaande gehalte was, maar dat etenstye vir my n groot straf was omdat ek geen

    eetlus gehad het nie. In die oggend het ek net pap geet, want dit het maklik

    afgegaan. Die res van die heerlike kos het ek gelos en ek was altyd eerste klaar

    geet en het dan in die kamer gaan l. Die ander etes was net so erg aangesien ek

    nie die kos kon afsluk nie-dit het behoorlik in my keel vasgesteek. Ek het altyd net n

    paar happe kos geet en dan opgestaan en gaan l.

    Ek het gladnie aangepas in die kliniek nie, want ek het met niemand gepraat nie. Vir

    die volgende agt maande het ek nie gepraat nie. Nadat ek uit die kliniek ontslaan is

    het ek en Marie maar in die aande in stilte televisie gekyk en ek het vir agt maande

    slegs gepraat as sy vir my n vraag gevra het. Ek het na maande een aand terwyl

    ons televisie gekyk het iets ges en Marie het gehop soos sy geskrik het. Ek het

    slegs op vrae wat aan my gevra is geantwoord. Ek het ook niks uit my eie gedoen

    nie, maar slegs opdragte uitgevoer. As Marie vir my iets gee om te doen het ek dit so

  • 7

    vinnig as moontlik gedoen en dan weer gaan sit en my bekommer. Ek wou ook nie

    h dat iets my aandag van die bekommernis aflei nie. Daar was van my verwag om

    aan aktiwiteite deel te neem soos groep besprekingssessies en handwerk, maar ek

    het probeer om dit te mis en het so veel as moontlik op my bed gel. Die ander

    pasinte was nie naastenby so siek soos ek nie en het n normale sosiale lewe in die

    kliniek gely. Ek was die een wat soos n seer duim uitgestaan het en het nerens

    ingepas nie.

    Ek het intussen n sielkundige gesien. Hy het vir my ges dat daar in die bybel staan

    dat n mens jou brood in die sweet van jou aanskyn moet verdien. Hy was natuurlik

    heeltemal reg. Die sessies met die sielkundige het vir my niks beteken nie-

    inteendeel was dit vir my n groot straf om daagliks ondervra te word en antwoorde te

    gee wat ek nie gehad het nie. Die fout was natuurlik nie aan die sielkundige se kant

    nie.

    Die psigiater het my ook gereeld gesien en altyd vir my ges dat ek sal herstel. Ek

    het haar nie geglo nie en dit ook te kenne gegee. Sy het op n keer vir my ges dat sy

    n baie ongeduldige persoon is en dat sy nie die werk sou doen as sy nie mense kon

    help nie. My depressie was egter so erg dat ek niemand geglo het nie. Ek was in so

    n toestand van wanhoop en daar was vir die volgende maande vir my net twee

    vooruitsigte-of ek sal in die tronk beland wat sou veroorsaak dat ek lewenslank in n

    sielsieke inrigting sou moes deurbring of ek sou vir die res van my lewe direk in n

    sielsieke inrigting opgeneem word.

    Die sielkundige het vir my verduidelik dat die meeste van die pasinte binne 3 weke

    herstel. Hy het ges dat daar tussen dag 14 en dag 21 n wonderwerk gebeur

    deurdat die pasint as gevolg van die medikasie uit hulle depressie uitgelig word. Ek

    het geweet dat dit nie met my sou gebeur nie.

    Op n vakansiedag in die kliniek het ek skielik geweier om my medikasie te neem. Ek

    het net eenvoudig ten spyte van die susters se vriendelike aandrang geweier om

    enige pil te drink. My Psigiater was nie aan diens nie en ten einde raad het hulle toe

    die Psigiater wat aan diens was ingeroep. Sy het my net een kyk gegee en vir my

    ges dat ek die siekste pasint in die kliniek was. Sy het n handvol pille aan my

    oorhandig en ges as ek nie die pille onmiddellik drink nie hulle vir my sal oorplaas

    na Stikland. Ek het die pille onmiddellik gedrink en vir die res van my tyd daar nie

    weer geweier om my pille te drink nie. Hierdie onwilligheid van my om my medikasie

    te neem het my mediese fonds ongeveer R600 gekos, want die Psigiater het dubbel

    die fooi gevra omdat dit n vakansiedag was.

    My Psigiater het intussen my medikasie geleidelik verhoog omdat daar nie n

    verbetering in my toestand was nie. Op die ou end het ek hande vol pille per dag

    gedrink, wat vir my geen beterskap gebring het nie. Nadat ek na drie weke uit die

    kliniek ontslaan is moes ek natuurlik aangaan met die medikasie en dit uit my eie sak

    betaal. Dit het my ongeveer R2400.00 per maand gekos en ek was doodseker dat dit

  • 8

    my finansiel sou uitroei omdat ek geglo het dat ek die medikasie vir die res van my

    lewe sou moes neem.

    Marie en die kinders het my gereeld besoek terwyl ek in die kliniek was, maar ek

    het so skuldig gevoel oor alles en my depressie was so intens dat ek net verskriklik

    skuldig gevoel het as ek hulle sien.

    Die mediese fonds betaal net vir drie weke in so n kliniek, want n mens is

    veronderstel om binne drie weke genees te wees. Die drie weke het genadiglik

    omgegaan en dit het tyd geword dat ek moes huistoe gaan. My psigiater het dit

    oorweeg dat ek sommer van daar af moes oorgaan na Stikland, maar uit die

    goedheid van haar hart het sy daarteen besluit en my huistoe gestuur. Ek moes haar

    gereeld besoek.

    Marie het my met ons bakkie kom haal en dit was vir my vreemd aangesien sy nou

    nie juis n voorliefde vir my ou 4x4 bakkie gehad het nie. Willie het my eers die

    volgende dag vertel dat Marie in n ongeluk was nadat sy my een aand in die kliniek

    besoek het. Dit was n renerige aand en sy het in die Paarlse hoofstraat in n motor

    vasgery. Die skade aan ons motor was R30 000 en gelukkig het die versekering dit

    betaal en was daar vir my geen bybetaling nie. Die rede hoekom Marie die ongeluk

    gemaak het was omdat sy so bekommerd oor my was dat sy nie behoorlik kon

    konsentreer nie. Sy het in April ook n ligte ongeluk in Piketberg gemaak en dit is net

    genade van bo wat verhoed het dat daar nog ongelukke was. Ek moet beklemtoon

    dat Marie n goeie bestuurder is wat vir baie jare geen ongeluk gemaak het nie, maar

    dat haar bekommernis oor my gemaak het dat sy nie kon konsentreer nie. Ek kon

    ook nie behoorlik bestuur nie as gevolg van die toestand waarin ek was en Marie het

    vir die volgende paar maande meestal bestuur. Op n stadium was dit vir my

    angswekkend as ek bestuur en ek moet vinniger as 80 Km per uur ry, en op die N7

    kan n mens nie minder as 120 Km per uur ry nie anders is jy in almal se pad. Marie

    het later so swak bestuur dat ek maar besluit het om weer te begin bestuur. Soos ek

    ges het het ek net so vrot bestuur en was dit net die Here se genade wat ons van

    ernstige ongelukke weerhou het.

    Alhoewel dit vir my baie sleg was in die kliniek het ek ook nie daarna uitgesien om

    huis toe te gaan nie, want as gevolg van my Major Depression was dit nrens vir

    my lekker nie. Ek het ook ekseem opgedoen en het baie gejeuk op my rug. Ek het

    niks daaraan gedoen nie en al plesier wat ek vir die agt maande van my depressie

    ervaar het was om my te krap as ek jeuk.Nou moes ek ook weer die lewe in die o

    kyk en sekere verantwoordelikhede aanvaar, waarvoor ek nie kans gesien het nie.

    Die Psigiater het elke keer vir my gevra of ek selfmoord neigings het en ek het

    eenkeer in die begin vir haar ges dat ek wel sulke neigings gehad het. Ek was egter

    nie eerlik met haar nie, want ek het n geweldige selfmoorgneiging gehad. Nadat ek

    uit die kliniek ontslaan is het hierdie neiging baie toegeneem en het dit my

    gedagtegang oorheers.Ek het later in n boek gelees dat selfmoordneigings by

    depressiepasiente n algemene ding is en dat baie van hulle ook wel selfmoord pleeg.

  • 9

    Ek het nog altyd gewroeg oor alles maar die selfmoordneiging was deel van my

    daaglikse bestaan. Ek het dit ernstig oorweeg om selfmoord te pleeg en het aan elke

    denkbare manier gedink om die daad te pleeg. Ek het n 410 haelgeweer en n

    langloop .22 rewolwer gehad, maar het besef dat hierdie wapens te lig was om

    selfmoord mee te pleeg. Ek het daaraan gedink om my polse te sny, maar om tot so

    n daad oor te gaan is ook nie maklik nie al wil n mens jouself vernietig. Ek het ook

    daaraan gedink om in die swembad te klim en my met die .22 rewolwer te skiet en

    dan te verdrink as ek nie dood is van die skoot nie. Ek het dood eenvoudig nie

    genoeg moed gehad om dit te doen nie, alhoewel ek by meer as een geleentheid die

    rewolwer uitgehaal het. Marie het die geweerkluis se sleutel weggesteek, maar sy

    het vergeet dat ek vir my n duplikaat sleutel laat maak het en in die huis versteek het.

    Ek het ook oorweeg om voor n trein te gaan sit sodat ek platgetrap kon word, maar

    hier loop net een trein per dag deur Piketberg stasie en dit is baie vroeg in die

    oggend, so hierdie plan het ook nie geslaag nie. Alhoewel ek dit nie op daardie

    tydstip besef het nie was die Here al die tyd met my en was dit nie sy wil dat ek

    moes doodgaan nie. Die selfmoordneiging het vir maande aangehou en dit het

    gedurig in my gedagtes gemaal oor hoe ek dit sou kon regkry. Op n stadium kon ek

    dit net nie langer uithou nie en het ek tot die daad oorgegaan. Marie was dorp toe en

    ek het die 410 haelgeweer uitgehaal. Alhoewel ek besef het dat die wapen te lig was

    vir die daad het ek tog besluit om die daad te pleeg. Ek het die patrone uitgehaal en

    is met die geweer vanaf die studeerkamer na die TV kamer. Daar het ek n patroon

    uitgehaal en in die geweer gesit. Ek het die geweer oorgehaal en in n gebukkende

    posisie gaan staan met die geweer se kolf op die grond en die loop teen my

    regterslaap. Ek het die geweer oorgehaal en die skoot afgetrek. Daar het niks

    gebeur nie en ek het die patroon uitgehaal en n ander een in die loop gesit. Weer

    het ek die geweer oorgehaal en die skoot afgetrek en weer het daar niks gebeur nie.

    Ek het n derde patroon ingesit, oorgehaal en weer die skoot afgetrek en weer het

    niks gebeur nie. Ek glo vas dat dit nie die Here se wil was dat ek moes doodgaan

    nie omdat hy my nog wou gebruik om siele vir sy koningkryk te wen.

    Stella en Kobus het aangebied dat ek en Marie vir n paar dae in hulle strandhuis op

    Langebaan kon gaan bly. Ek en Marie het toe so n week nadat ek uit die kliniek

    ontslaan is gegaan en ek het besluit dat ek nie kan terugkom nie en het planne

    beraam om selfmoord te pleeg. Ek het aan twee maniere gedink. Ek kon langs die

    pad stop as daar n swaar vragmotor agter ons ry en dan voor die vragmotor inspring.

    Daar was nie by my sekerheid dat ek heeltemal suksesvol sou wees nie en ek het dit

    maar gelos. Daar is nie baie maniere om selfmoord te pleeg as jy nie die regte

    wapens het nie en al plan wat vir my oorgebly het was om in die nag tot binne in die

    Langebaan meer te swem en dan sou ek so moeg wees dat ek nie sou kon

    terugswem nie en sou ek verdrink. Ek het aanmekaar hieraan gedink maar het dit

    nooit probeer nie. Die een manier waaraan ek nooit gedink het om n einde aan my

    lewe te maak nie was om my op te hang. Hierdie is n redelike maklike metode wat

    seker baie suksesvol sou wees, maar ek het nooit daaraan gedink nie. Net weer n

    bewys dat die Here met my was al het ek dit nie geweet nie.

  • 10

    Ons het toe die paar dae op Langebaan gekuier, maar dit het nie my

    gemoedstoestand verbeter nie. Nadat ons teruggekom het het die selfmoordneiging

    voortgeduur. Vandat ek my o in die oggend oopgemaak het totdat ek in die aand

    deur n slappil aan die slaap geraak het het ek gewroeg. Ek was seker dat ons ons

    huis sou verloor. Mareze was op daardie stadium in haar derde jaar fisioterapie

    kursus en ek was seker dat sy nie sou kon teruggaan vir haar vierde jaar nie. Ek

    was steeds vas oortuig dat ek sal tronk toe gaan omdat dit kan lyk of ek die DA se

    geld gesteel het omdat ek nie die boeke behoorlik bygehou het nie. Ek het gesien

    hoe ek in die hof in Piketberg in die beskuldigingsbank staan en dat al die bekendes

    vir my kyk. Ek was vas oortuig dat ek sal tronk toe sou gaan. Ek was ook doodseker

    dat Charl sy werk sou verloor as ek tronk toe sou gaan. Charl het nog studieskuld

    en ek het borg geteken vir die skuld, wat dan ons finansile posisie nog verder sou

    verswak. My lewe was hel op aarde en ek het geglo dat ek na my dood hel toe sou

    gaan. Omdat my lewe hel was was ek bereid om dood te gaan, want ek het geglo

    dat die hel nie slegter sou wees as die hel wat ek op aarde ervaar het nie.

    Ek is baie lief vir my vrou en kinders, maar die depressie maak dit vir n mens wys

    dat dit vir almal beter sal wees as jy dood is. Marie en die kinders het my so goed

    bygestaan en het so hard probeer om my uit die depressie te kry, maar steeds het

    dit aangehou. Elke keer as ek die Psigiater gaan sien het sy so uitgesien daarna dat

    ek moes reg wees, maar elke keer moes ek haar teleurstel en verwittig dat daar

    geen verandering in my toestand is nie. Sy het steeds my medikasie aangepas,

    maar binne in my was daar geen verandering nie.

    Marie was baie geduldig met my alhoewel dit vir haar bitter moeilik was om saam

    met my te leef. Ek wou gladnie lees nie en Marie het twee boeke van Joel Osteen vir

    my deurgelees. Die boeke is so positief en opbouend, maar het op daardie stadium

    vir my niks gedoen nie. Charl het, as hy kom kuier het vir my in die berg in geneem

    en daar vir my gelees en gebid. Hy het my per geleentheid gesalf, maar al hierdie

    dinge het my nie gehelp nie. Mareze het my vir 60 dae agtermekaar gebel en

    seeninge oor my uitgespreek. Elke keer wat sy gebel het het ek so ontsettend

    skuldig gevoel, want sy het n opregte poging aangewend om my te help en ek het

    geweet dat dit vir my niks sou beteken nie. As mens in so n toestand van depressie

    is voel dit of niks vir n mens help nie. Willie en Wilna met wie ons al 25 jaar mee

    bevriend was het ons ongelooflik bygestaan. Beter vriende as hulle sal mens nie op

    hierdie aarde kry nie. Willie en Charl het my finansies oorgeneem, want ek was nie

    in staat om dit self te behartig nie. Ek het eers na my herstel in November 2010 my

    finansies oorgeneem en self my sake behartig. Ons bure Kobus en Stella en Le

    Roux en Sandra het gedurende hierdie tyd so baie vir ons gedoen en vir ons

    bygestaan. Die hele gemeenskap van Piketberg het ons bygestaan en baie mense

    het selfs finansile bydraes gemaak en ons gehelp om kop bo water te hou. My

    vriend Wolf Liebenberg se bystand was ook van onskatbare waarde.

    Teen ongeveer Augustus 2010 het die selfmoordneigings verdwyn en plek gemaak

    vir n gevoel hier binne in my dat ek wil leef. Dit het egter niks aan my depressie

  • 11

    verander nie en my gemoedstoestand was ook nie beter nie. In n mate was dit toe

    vir my nog erger, want ek het die gevoel gehad dat ek wil leef, maar ek kon nie

    deurbreek na die lewe toe nie. Die angsaanvalle het toe nog meer geraak.

    Ek het in hierdie tyd 23 Kg gewig verloor en dit was vir my die koudste winter ooit. Ek

    het regdeur die winter nie opgehou om koud te kry nie, want op hierdie stadium was

    ek net vel en been. Marie het so hard probeer om vir my te sorg en vir my kos in te

    gee, maar dit was n geweldige stryd, want ek het geen eetlus gehad nie. Ek het

    geen oefening gedoen nie en het heeldag of gel of gesit en niks doen. As gevolg

    hiervan het ek n geweldige probleem met hardlywigheid opgedoen. Ek het

    verskillende middels gebruik, maar dit is eintlik onmoontlik om hierdie saak

    kunsmatig te beheer. As n mens te min medisyne drink dan gebeur daar niks en as

    jy te veel drink dan weet n mens wat gebeur dan. Ek was baie keer in erge pyn ,

    want die gevoel is daar dat daar opelyf is, maar dit is te hard om uit te kom.

    Intussen moes ek volhou met my medikasie en ek het elke pil wat ek moes drink

    gehaat. Dit was heeltemal teen my grein om die pille te drink. Ek kon gladnie slaap

    sonder n slaappil nie en vir agt maande het ek nooit in die dag aan die slaap geraak

    nie alhoewel ek baie gel het. Om angsaanvalle te voorkom moes ek n sekere pil

    drink, maar dit het later ook nie meer baie gehelp nie. Op n stadium was ek n

    lopende angsaanvasl wat net n plek gesoek het om te gebeur. Sam moes by n paar

    geleenthede weer uitkom om my n inspuiting te gee as ek n angsaanval kry.

    Elke keer as ek by die Psigiater kom was dit dieselfde storie. Ek is niks beter nie,

    maar sy verseker my dat en sal regkom, wat ek nie glo nie.My mediese fonds was

    uitgeput en die Psigiater het my vir die hele tyd gratis behandel. Hierdie is nog n

    bewys van mense se goedheid. Mense was so goed vir ons dat dit n mens se

    verstand te bowe gaan. n Mens sal dink dat jy in so n situasie alleen sal staan, maar

    ons het ondervind dat die teendeel waar is.

    My drie broers was ook besorg oor my, maar vanwee die afstand kon hulle my nie

    besoek nie. My broers Piet van Pretoria en Johan van Potchefstroom het besluit om

    ons te besoek en Stella het ges dat hulle daar by haar en Kobus moes bly om dit vir

    Marie makliker te maak.Die aand in Augustus 2010 toe hulle hier aankom is hulle toe

    na Kobus en Stella toe en ons is saam. Willie en Wilna het hulle ook kom groet en ek

    en Marie is daar weg. Dit was vir my bitter swaar om te weet dat my broers vir my

    kom kuier en ek kan nie eers lekker met hulle gesels en saamkuier nie.

    Ek is baie lief vir Rugby en Kobus en Stella het ons dikwels genooi om rugby te kyk.

    Aangesien ek geen emosies gehad het nie kon ek nie opgewonde raak oor die rugby

    nie en het dit ook nie vir my saak gemaak watter span wen nie. Ek onthou dat daar n

    baie spannende toets tussen die All Blacks en die Springbokke was en dat Stella en

    Marie baie opgewonde was en die Springbokke aangemoedig het. Toe ek by die

    huis kom het ek vir myself ges dat ek ook graag weer so opgewonde sal wil wees

    oor alles in die lewe, maar vir n baie lang tyd was dit nog dood en leeg binne in my.

  • 12

    Marie het op n dag vir my gevra of ek sal herstel as ek n miljoen rand verniet sou kry.

    Ek wou haar nie ontstel nie, en het toe maar ges dat ek dan sal regkom . Wat egter

    waar was dat geld nie meer die faktor was wat my in die depressie gehou het nie. Al

    sou ek tien miljoen rand kry sou dit my nie uit die depressie kry nie.Die feit is dat net

    die Here my daaruit kon kry. Ek moet dit beklemtoon dat n mens self niks kan doen

    om uit die mag van die depressie te ontsnap nie en niemand anders kan ook iets

    doen nie. Ek het geweet dat net die Here my uit daardie diep put sou kon uithaal.

    Vandat die depressie op my toegeslaan het het ek geen verhouding met die Here

    gehad nie. Ek het nie in die bybel gelees nie en ek het ook nie gebid nie. Marie het

    elke oggend vir my gelees en gebid, maar self het ek niks gedoen nie. Ek was op

    geen stadium kwaad vir die Here nie, maar ek kon ,in my toestand, nie n verhouding

    met Hom h nie.

    Piet, my oudste broer het n onverwagse meevaller gekry by n pensioenfonds waar

    hy voorheen gewerk het en het aangebied om n groot bedrag vir my te leen omdat

    hy dit nie nodig gehad het nie. Die bedrag wat hy gekry het was genoeg om aan sy

    behoeftes te voldoen en die orige geld was nou tot my beskikking. Ek het hom

    bedank en ges dat ek dankbaar is, maar aangesien ek steeds geen emosies

    gehad het nie kon ek hier binne in my nie dankbaar wees nie. Die geld het my uit die

    finansile moeilikheid gehelp, maar nie uit my depressie uit nie. My broers Piet en

    Johan het met my rondgery vanaf Velddrif tot in die Cederberge, maar aan my

    depressie het dit niks verbeter nie.

    Ek het intussen daarin geslaag om altwee huise te verkoop, maar omdat ek in die

    moeilikheid was moes ek hulle vir ver onder die markwaarde verkoop. Dit saam met

    die lening van Piet het my uit die finansile probleme gehelp, maar my stryd teen die

    depressie was nog ver van verby.

    Piet en Johan het bedags by ons gekuier en by Kobus en Stella geslaap. Ek was

    steeds baie stil en het net geantwoord wanneer iemand vir my n vraag vra. Johan

    het sonder my medewete gereel dat my vuurwapens na Willie toe moes gaan, want

    hy was bekommerd oor my. Op daardie stadium was ek al verby die selfmoord

    neigings, maar dit was goed dat my broer besorg was oor my.

    Intussen het Willie en Wilna n reuse rol in ons lewe gespeel met die bystand wat

    hulle op alle terreine aan ons verleen het. Willie het n baie veeleisende werk en hulle

    moes omsien na hulle bejaarde ouers, maar hulle het steeds baie aandag aan ons

    gegee en ons ongelooflik goed bygestaan.

    Ek het die vermoede gehad dat die Psigiater my Stikland toe sou stuur, want sy kon

    nie my medikasie verder verhoog nie en wat moes sy nou verder met my maak, want

    ek kom nie reg nie. Sy het egter steeds volgehou dat ek sal herstel, alhoewel ek

    haar nognie geglo het nie.

  • 13

    Mareze het intussen haar Toyota Corolla as gevolg van ons finansile posisie

    verloor en Charl se vriendin Antoinette het haar Toyota Corolla vir Mareze

    aangebied om mee te ry, want Mareze kon nie verder studeer sonder n kar tot haar

    beskikking nie. Sy het ver van die kampus af gebly en moes n voertuig h om by die

    klasse te kom. Hierdie is net nog n voorbeeld van mense se goedheid en die rol wat

    die Here gespeel het. Mareze het intussen ook n groot liefdesteleurstelling gehad

    waarmee ek in my toestand haar gladnie kon troos of bystaan nie. Ek is baie trots op

    my dogter, want ten spyte van die feit dat sy haar Pa en haar motor verloor het en

    nog boonop n liefdesteleurstelling moes oorkom, het sy haar derde jaar fisioterapie

    deurgekom met twee onderskeidings, en hierdie is n moeilike kursus.

    Charl het ons op n Vrydagaand gebel en die slegte nuus meegedeel dat sy Mazda

    helder oordag by sy werkplek in Tegnopark, Stellenbosch, gesteel is. Ek het geen

    emosies gehad nie, maar ek het probeer om my kinders uit my hart uit jammer te

    kry. Op hierdie stadium het dit regtig nie goed gegaan met die Van Niekerks nie,

    maar my vrou en kinders het nie moed verloor nie, want hulle het geglo dat die Here

    in beheer is en dat niks toevallig gebeur nie. Op geestelike gebied het ek al baie van

    my kinders geleer. Ek het verskriklik sleg gevoel, want my kinders het my nog nooit

    in die steek gelaat nie en hier is ek besig om hulle totaal in die steek te laat met my

    depressie wat nie wil end kry nie

    Gedurende my agt maande van depressie het ek so sleg na my liggaam omgesien

    en is dit net genade van bo dat ek nie permanente skade opgedoen het nie. Ek het

    geweet dat ek te min water drink, maar ek het niks daaraan gedoen nie. Ek het

    geweet dat ek nie pille op my lee maag moes drink nie, maar tog het ek dit gereeld

    gedoen as Marie nie kyk nie. Ek het baie min geet ten spyte van Marie se pogings

    om my meer te laat eet. Terwyl my broers by ons gekuier het het ek begin ervaar dat

    ek dit al moeiliker gevind het om te piepie. Ek het dit ook eers vir Marie weggesteek.

    Ek het in die nagte opgestaan om te piepie, maar dan kon ek nie my blaas leegmaak

    nie, met die gevolg dat as ek in die bed klim het ek al weer n nood.

    Gedurende die agt maande van my depressie het ons twee predikante my gereeld

    besoek en bemoedig, maar dit het ook geen verbetering in my toestand gebring nie.

    Depressie is n nare siekte en glo my, n mens het geen beheer daaroor nie. Daar is

    nie n manier hoe n mens met wilskrag n besluit kan neem om die siekte te beveg nie.

    Ek moes nou weer die Psigiater besoek en my ergste vrese was bewaarheid en het

    sy aanbeveel dat dit nou in my belang is om na Stikland te gaan, want eintlik kon sy

    niks meer vir my doen nie. Die ide was dat ek onder behandeling van die

    staatsdokters moontlik elektriese skokterapie kan ontvang. Hierdie terapie strek oor

    ses weke en elke keer moes die skokterapie onder narkose toegedien word. Die

    gedagte aan skokterapie het my met vrees vervul- ek was doodeenvoudig doodbang

    vir die narkose en elektriese skokbehandeling. Ek kon natuurlik weier om te gaan,

    maar in belang van my gesin moes ek gaan alhoewel ek geweet het dat dit niks sal

    help nie. My Psigiater het volgehou dat ek sal herstel.

  • 14

    My moed was baie laag toe Marie my by Stikland inboek. Hulle plaas my toe in n

    afdeling met ou mense wat meestal net voor hulle uitstaar of op en af in die gange

    loop. Die ergste was dat ek heel tuis gevoel het, want niemand het my gehinder as

    ek net heeldag sit en staar het nie. Die kos was aaklig, maar dit het my nie veel

    gepla nie omdat ek bitter min geet het. Ons is in die oggende 5 uur geroep om te

    stort. Dit was Augustusmaand en bitter koud en om daardie tyd van die oggend te

    stort was aaklig. Nadat ons gestort het kon ons weer in die bed klim tot so kwart

    voor sewe en dan moes ons opstaan om in die yskoue stoepgang met sy teelvloer te

    gaan sit. Ek het geen behoefte gehad om met enigiemand te praat nie en niemand

    het met my gepraat nie. Dit het my gepas, want ek het niks gehad om te s nie. Ek

    het van die oggend tot die aand gesit en wroeg en was intens bekommerd oor alles.

    Ek het baie aan my vrou en kinders gedink en het n geweldige skuldgevoel gehad

    omdat ek hulle in die steek gelaat het. Nou het ons in die koue gang gesit tot 9 uur

    en dan het die klok gelui vir ontbyt wat bestaan het uit twee snye witbrood en pap.

    Ek het nie een keer brood geet terwyl ek daar was nie en dit terwyl ons by elke ete

    twee snye brood gekry het.. Ek het baie van my kos aan die mense aan my tafel

    gegee en hulle was maar te gretig om dit te neem, want die hoeveelheid kos is nie

    genoeg vir n mens met n normale eetlus nie. Na ontbyt is almal se medisyne in die

    eetkamer uitgedeel. Jou naam is uitgeroep en dan moes jy jou medisyne in

    ontvangs neem en dit daar voor hulle sluk. Daarna het ons weer in die gang gaan sit

    tot teetyd wat om elfuur was. Daar was niks saam met die tee bedien nie en na

    teetyd het ons weer in die gang gesit tot etenstyd om eenuur. Deur die dag was ons

    nie toegelaat om in die slaapkamer te wees nie, want die deure was gesluit. Die

    deure is eers na aandete oopgesluit. Na middagete het ons weer in die gang gesit

    tot teetyd om drieuur. Daarna het ons weer in die gang gesit tot aandete om vyfuur.

    Daarna kon mens in die kamer sit of l of in die gang sit tot ongeveer half nege

    wanneer ek my slaappil ontvang het. Ek was verplig om die slaappil daar te drink en

    daarna moes ek maar gaan slaap. Ek was n week lank in Stikland en elke dag het

    soos die eerste dag verloop. Ons het twee oggende wel liggaamsoefeninge gedoen.

    Die oefeninge het niks meer as een minuut aangehou nie, en ek het met heimwee

    daaraan gedink dat ek net n paar maande vantevore die Argus gery het en nou

    saam met die ou mense vir een minuut moes sit en oefeninge doen. Ek was

    voordat ek siek geword het so fiks dat ek enige dag van die jaar met gemak n Argus

    sou kon ry.

    Daar was twee moslems by my in die kamer. Die hoofmoslem het vir bykans vier

    en twintig uur per dag na n radiostasie geluister wat moslem musiek uitsaai. Dit is

    daardie musiek wat klink soor n dronk mens wat kla. Die radio het bedags op die

    stoep gestaan waar ons moes sit en in die aande en deur die nag was dit in die

    kamer. In die aande half agt het die twee moslems vir ten minste n uur hardop begin

    bid in die kastekamer wat eintlik maar deel van ons kamer was. Geen Christenmens

    kon dit hou nie en vir daardie uur het ek maar weer in die koue gang met sy

    marleyteels gaan sit en koudkry. As ek teen kwart voor nege gaan slaap was die

    radio weer aan met die moslemmusiek. As ek in die nagte wakker word het ek maar

  • 15

    weer die musiek gehoor. Om te kla sou nie help nie, want die hoofmoslem het al

    die pasiente en verpleegsters van lekkers en chips voorsien. Ek het niks gekry nie,

    maar ek wou ook nie sy lekkers h nie.

    Ek het geen behandeling by Stikland gekry nie en was toe maar eintlik net daar vir

    waarneming. Hulle het besluit om nie die skokterapie toe te pas nie omdat my

    depressie nie daarvoor geskik was nie. EK dink nie n mens kan jou meer sit en

    bekommer soos wat ek daardie week in Stikland my sit en bekommer het nie.

    Intussen het ek nog gesukkel om te piepie en was dit vir my n al groter wordende

    problem. As Marie en die kinders kom kuier het was ek baie skaam dat hulle moes

    sien saam met watter ou mense ek in die eenheid was. Die een verpleegster het vir

    my ges dat ek darem baie jonk was om in daardie afdeling te beland. Marie het vir

    die Staatspsigiater gevra of daar n kans was dat ek sal herstel en haar antwoord

    was: Ek hoop so. Vir Marie was dit n geweldige skok, want my Psigiater het altyd

    ges dat ek sal herstel.

    Die naweek wat ek in Stikland was was aaklig. Ek wou so graag n normale lewe lei

    en die Vrydagaand het ek so gedink aan die tyd toe ek lus was vir vuurmaak en

    vleisbraai, maar dit was nie vir my beskore nie. Ek het vir die agt maande tydens my

    depressie geen drank gedrink nie, terwyl ek voorheen baie lief was vir n glasie rooi

    wyn. Ek het ook net vuur gemaak as ek n opdrag gekry het om vuur te maak.

    Ek het toestemming gekry om die volgende naweek huis toe te gaan en Marie het

    my die Vrydagoggend kom haal. Wat ek nie geweet het nie was dat sy vir my n

    bestelling by n neuroloog gemaak het by Panorama Hospitaal. Ons het dus reguit

    soontoe gery. Toe ek my klere moes uittrek en ek my naakte liggaam in die spiel

    sien het ek baie groot geskrik. Ek het geweet dat ek maer was, maar ek het nie

    geweet dat ek so sleg lyk nie. Ek het vir die dokter ges dat ek aan depressie ly en

    hy het vir my ges dat hy dadelik agtergekom het dat daar fout is met my. Terwyl ek

    so op die bed l voor sy ondersoek begin het het hy my so n kyk gegee en vir my

    gesDit gaan darem kakkerig met jou. Ek moes saamstem, want toe ly ek al vyf

    maande aan depressie, ek is uitgeteer, ek was n week in Stikland wat n nare

    ondervinding was en ek kon nie piepie nie, en elkeen in my gesin wat ek so lief voor

    is het verskeie terugslae gehad. Hy het my ondersoek en sy bevinding was dat my

    prostaatklier vergroot het en die vloei van die urine uit die blaas belemmer het. Hy

    het ges dat hy die problem deur middel van n operasie kon regstel en dat ek die

    Maandag geopereer moes word. Ek het die Maandag aangemeld en is geopereer.

    Die dokter het vir my die operasieprosedure en voorskrifte op skrif gegee, maar ek

    het so min belanggestel dat ek dit eers maande na die operasie deurgelees het. Na

    die operasie het mens n kateder aan en daardie aand het ek ervaar dat ek die

    gevoel het om te piepie maar dat ek nie kon nie. Dit was uiters onaangenaam en

    pynlik, maar dit het teen laataand verbeter en die kateder is na 24 uur afgehaal. Die

    operasie was n groot sukses en ek is na drie dae ontslaan en Marie het my kom haal.

    Die dokter het my een oggend die goeie nuus kom meedeel dat die prostaat nie

  • 16

    kwaadaardig was nie. Dit het egter nie n blydskap by my veroorsaak nie, want ek

    het nooit eers daaraan gedink dat dit kwaadaardig kon wees nie.

    Daar was nou sprake dat ek weer moes terugkeer na n ander afdeling van Stikland

    waar n mens meer kreatief moet wees, maar dit het genadiglik nie n werklikheid

    geword nie en sou n vermorsing van geld wees. My verblyf in Stikland het ons meer

    as R6000 uit die sak gejaag en ek het geen nut daaruit gekry nie. Die personeel by

    Stikland was baie bekommerd oor my aangesien hulle waargeneem het dat ek net

    elke dag my sit en bekommer het en met niemand gepraat het nie.

    Nou was ek weer by die huis en elke dag was maar soos voorheen waar ek elke

    oomblik van die dag gewroeg het en my bekommer het. Die selfmoordneigings het

    egter nooit teruggekom nie, en ek het steeds die begeerte gehad om te leef, maar ek

    kon steeds nie deurbreek na die lewe toe nie. Angsaanvalle was aan die orde van

    die dag en vir Marie moes dit baie swaar gewees het, maar met die hulp van die

    Here het sy steeds sterk gestaan en kop bo water gehou.

    Op hierdie stadium het ek begin bid en vir die Here gevra om my net n klein bietjie

    hoop te gee, want ek het steeds gewanhoop. Ek het vir twee maande lank elke dag

    gesmeek en vir die Here gevra om my asseblief te help want ek kon dit nie langer

    uithou nie.

    OP 8 November 2010 het die Here vir my ges dat ek met my mederaadslid Riaan

    de Vries moet praat. Ek het vir 8 maande nie met enigiemand by die Munisipaliteit

    gepraat nie, maar toe toe Here vir my s dat ek met Riaan moet praat het ek vir die

    eerste keer in agt maande hoop gekry en het my gemoed vir die eerste keer verbeter.

    Daardie aand het ek vir die eerste keer in agt maande sonder slaapille gaan slaap

    en die hele nag deur geslaap. Die Dinsdag het ek ook beter gevoel en die aand het

    Willie en Wilna kom kuier en het ek n glasie rooi wyn saam met hulle gedrink. Hulle

    het agtergekom dat daar by my n groot verbetering was en was baie bly en

    opgewonde. Die woensdag het dit ook goed gegaan en die Donderdag was ek vir

    die eerste keer lus om in die tuin te werk en het ek bome se take afgesaag en netjies

    gemaak. Ek het heeldag so goed gevoel en die dag baie geniet. Ek het die

    Donderdagmiddag vir Riaan gebel en n afspraak met hom gemaak vir die

    Vrydagmiddag 2 uur. Die aand was ek weer in dieselfde toestand van depressie en

    het ek op die bed gel. Marie het vir my gevra of daar fout is en ek het ges dat ek

    maar net moeg is. Ek het daardie aand vir die Here gevra om my asseblief te help,

    want ek het gladnie kans gesien om verder met die depressie saam te leef nie. Ek

    het toe ook nie meer gedink dat dit n goeie ding is om vir Riaan te sien nie en ek het

    ook nie meer geweet wat om met Riaan te bespreek nie.

    Op Vrydag 12 November 2010 het ek wakker geword en dit het vir my gevoel of ek

    reg is. Hoe verder die dag gevorder het was ek al sekerder dat ek reg is en het daar

    n groot kalmte op my neergedaal. Ek was toe nie in die minste bekommerd oor my

    afspraak met Riaan nie, want ek het geweet en vertrou dat die Here in beheer was.

  • 17

    Riaan het gekom en ons het lekker gesels. Ek het vir hom ges dat ek baie sleg

    voel dat ek vir soveel maande afgeboek was en dat ek nog tot einde Desember 2010

    met siekverlof sal wees. Ek het vir hom ges dat ek maar eerder uit die Raad sal

    bedank, want ek wil nie verder vir hulle n verleentheid wees nie. Daarvan wou hy

    niks weet nie. Ek het ook die finansile boeke van die DA met hom bespreek en ook

    die boeke aan hom oorhandig- iets wat ek vir agt maande gevrees het. Die boeke

    het my nie meer gepla nie en ek het goed gevoel. Marie was nie by die huis nie en

    nadat Riaan ongeveer teen 4 uur weg is het ek vir Mareze gebel om vir haar te s

    dat ek reg is. Mareze het hartseer geraak toe ek vir haar s dat ek reg is en ek het

    toe begin huil. Toe ek klaar met haar gepraat het ek besef dat ek genees is, want

    ek kon huil- ek het dus weer vir die eerste keer in agt maande emosies gehad. Ek

    het toe vir Charl gebel en hy was verheug om weer n Pa te h en het die Here

    geprys. Toe Marie by die huis kom en ek vir haar s dat ek nou reg is het ek weer

    gehuil en dit was regtig lekker om te huil. Ek het ongeveer n week later met Charl

    oor die telefoon gepraat en skielik het die emosies my oorval en het ek begin huil.

    Ek het vir minstens n kwartier gehuil, en dit was trane van vreugde en dankbaarheid.

    My broer Piet van Pretoria het op die Vrydagmiddag ongeveer sesuur by ons

    aangekom om te kom kuier en hy was salig onbewus daarvan dat ek genees is- vir

    hom was dit n aangename en n onverwagse verassing. Die Here het my op 8

    November 2010 volkome genees en tot vandag is ek genees. Ek glo vas dat my

    depressie n eenmalige gebeurtenis was wat homself nie weer sal herhaal nie. Ek

    het ook my Psigiater gebel en die goeie nuus meegedeel en ook sy was verheug.

    Vir haar het ek net die grootste respek en agting aangesien sy my gesondheid op so

    n besondere wyse op haar hart gedra het en omdat sy nooit moed opgegee het nie.

    Op n later stadium toe ek haar weer besoek het het sy ges dat as sy eendag op die

    ouetehuis se stoep sit sal sy my steeds onthou. Die feit dat sy dit ges het het my

    laat besef dat my geval baie moeilik was, daarom gee ek al die eer aan die Here wat

    my genees het, want vir Hom is niks onmoontlik nie omdat Hy almagtig is.

    Terwyl ek depressie gehad het het ek geen energie gehad nie, maar nou was dit n

    ander storie en net die teenoorgestelde. Ek het te veel energie gehad en vir Marie

    was dit nognie die einde van die ellende nie. Die energie het seker gekom van die

    maande se pille wat ek gedrink het, maar dit was n bonatuurlike energie. Ek was vir

    agt maande buite aksie en my lewe het stilgestaan, en dit het vir my gevoel of ek die

    agt maande agterstand dadelik moes inhaal en ek het die energie gehad om dit te

    doen.

    Ek wou nie slaap nie, want dit het vir my soos tydmors gevoel. Ek het een nag

    dwarsdeur die nag op die rekenaar gewerk en toe ek die volgende oggend sesuur,

    nog met my klere aan my skoene in die kombuis gaan haal toe het my broer al

    opgestaan. Toe ek uit die kombuis kom met my skoene in my hand het hy vir my

    gevra of ek kom en of ek gaan. Vir my het dit nie saak gemaak of ek kom en of ek

    gaan nie, solank ek netnie hoef te slaap nie, My plan was om by Marie in die bed te

    gaan inkruip, sodat sy moes dink dat ek geslaap het. Ek het toe eers vir my en Piet

  • 18

    koffie gemaak en ons het op die stoep gaan sit om dit te drink. Intussen het Marie

    wakker geword en gesien dat ek nie geslaap het nie en dat ek ook nie in die

    studeerkamer was nie. Aangesien ek haar vantevore vertel het van my

    selfmoordneigings het sy baie groot geskrik, want sy was bevrees dat ek dit nou

    gedoen het. Ek het toe n belofte gemaak dat ek nie later as elf uur in die aande sou

    gaan slaap nie. Hierdie belofte het ek nie een keer nagekom nie. Ek het net

    eenvoudig te veel energie gehad. Ten spyte van baie min slaap vir ongeveer twee

    maande het ek nooit moeg geword nie- ek het n onuitputlike energie gehad. Ek het

    geglo dat die Here my sen met hierdie bonatuurlike energie sodat ek die agt

    maande van my lewe wat ek verloor het kon inhaal. Ek is baie lief vir kosmaak en ek

    kook graag afval. Ek het in die agt maande van my depressie nooit kos gemaak nie

    was nou weer baie lus daarvoor. Die kookproses van afval is tydsaam en kan nie

    aangejaag word nie en dit neem ongeveer 7 uur om die afval behoorlik voor te berei.

    Ek het toe een middag laat begin om afval gaar te maak en toe die son die volgende

    dag opkom was die afval net mooi gaar. Marie het maar later opgehou om my aan te

    praat oor die min slaap, want sy het gesien dat dit niks help nie, maar sy was steeds

    baie bekommerd oor my omdat ek so min geslaap het en omdat sy bang was dat ek

    as gevolg daarvan weer in depressie kon verval. Marie s vandag dat die twee

    maande na my depressie vir haar baie erger was as die agt maande van depressie,

    en die agt maande was baie erg.

    Die Psigiater het intussen my medikasie drasties verminder, want ek was nou op n

    high en dit is waar die energie vandaan kom. Ek het egter geglo dat ek nie op n

    high is nie en dat ek heeltemal normal optree. Ek het geglo dat die Here my een

    honderd persent genees het en dat enigiemand wat beweer dat ek op n high is nie

    in God glo nie, want Hy het my dan genees. Hieroor het ek en Marie nagte deur

    gestry, wat natuurlik haar lewe baie onaangenaam gemaak het. Ek het in hierdie

    twee maande nooit in die middae geslaap nie en bitter min in die nagte en steeds het

    ek nie een keer moeg geword nie. Die Psigiater het ges dat slaap baie belangrik vir

    my herstelproses was en dat ek nie later as tienuur in die aande moes gaan slaap

    nie. Ek het onderneem om dit te doen, maar ook hierdie onderneming het ek nie

    een keer nagekom nie. My woord is my eer en ek dink ek is n baie eerbare mens,

    maar as n mens vir agt maande depressie gehad het moet n man doen wat hy moet

    doen.

    Ek het geleidelik meer begin slaap en op hierdie stadium het ek weer die

    slaappatroon van n normale mens. Ek neem selfs n middagslapie wanneer die

    geleentheid hom voordoen en ek raak nou ook moeg soos n gewone mens. Ek het

    ook intussen op die oefenfiets begin oefen en beoog om Die Burger Fietstoer van 97

    kilometer op 4 Desember 2011 te ry. Ek beoog ook om volgende jaar my vyfde

    Argus op 62 jarige ouderdom te ry.

    Mareze het beoog om vanaf 3 tot 5 Desember 2010 n retreate kamp vir vroue by te

    woon by Volmoed in die Hemel en Aarde Vallei naby Hermanus en dit was vir my n

    groot verrassing toe ek ook vir die kamp genooi word. Hulle het n uitsondering

  • 19

    gemaak en my genooi alhoewel die kamp net vir vrouens was. Hierdie is weereens

    n bewys dat die Here die hele pad met my was, want hierdie kamp het vir my baie

    beteken. Niemand behalwe Wilma, wat die kamp aangebied het mag vir die hele

    naweek gepraat het nie. Elkeen het dus baie tyd gehad om alleen met die Here te

    wees en die sessies wat deur Wilma aangebied was het n mens ook nog nader aan

    die Here laat kom. Ek en Mareze is die Saterdagaand met die heilige gees gedoop

    en Sondagoggend is ons in n pragtige poel water onder n watetrval gedoop. Ek kan

    net vir die Here dankie s dat ek die kamp op daardie stadium van my lewe kon

    bywoon en ook vir die wonderlike voorreg om saam met my dogter gedoop te kon

    word. n Aantekening wat ek by die kamp gemaak het is dat God te min ure in die

    dag gesit het. Dit het weklik vir my op daardie stadium so gevoel.

    My oudste broer, Piet het op 7 Mei 2010 vir my die volgende geskyf:Flip baie

    jammer om te hoor van jou terugslag. Wat kan n man nou s? Cut your losses and

    call it a day en staan weer op en begin weer, soos die ou Jood vir die jong jood ges

    het, Die Here het jou tot hier gebring en hy sal jou van hier af verder vat. Agterna

    gesien besef ek nou dat dit waar is wat in Hebrers 13:5 staan: Ek sal jou nooit

    begewe en jou nooit verlaat nie.

    Nadat ek herstel het het ek n behoefte in my hart gevoel om by een of ander kerklike

    groep in te skakel. Ek het nie nodig gehad om te soek nie , want die Here het dit oor

    my pad gestuur. Mari Steenkamp het met die hulp van die Gracelife Kerk in

    Stellenbosch begin om n dissipelskap kursus aan te bied en dit is wonderlik om dit

    sedert Aprilmaand elke Dinsdagaand by te woon. Ek vertrou dat ek vorentoe die

    kennis wat ek nou opdoen sal kan gebruik om siele vir die koningkryk van die Here

    te wen.

    Ek is vas oortuig dat my depressie n eenmalige gebeurtenis was wat homself nooit

    weer sal herhaal nie,en daarom lewe ek nie in vrees en bewing dat dit weer sal

    gebeur nie.

    n Hele paar mense het ges dat ek n boek moet skryf oor my ondervinding en ek het

    ook gedink dat dit baie goed sal wees, want dit kan ander mense in dieselfde

    omstandighede bemoedig. Ek glo nie ek het genoeg stof om n boek te skryf nie,

    maar ek glo dat die Here my sal lei in wat ek moet doen.

    Hier volg n kort opsomming van wat met die Van Niekerks verkeerd geloop het in

    2010. Ek het baiekeer vir myself ges dat dit nie goed gaan met die Van Niekerks

    nie, want behalwe onderstaande wat werklik gebeur het het ek nog verwag dat baie

    erger dinge met ons sou gebeur.

    1. Ek het vir agt maande in n toestand van Major Depression verval.

    2. Ek het ekseem opgedoen en die gejeuk was by tye ondraaglik.

    3. n Vergrote prostaatklier het veroorsaak dat ek nie behoorlik kon piepie nie en ek

    moes n operasie ondergaan.

  • 20

    4. Marie moes my vir agt maande oppas tydens my depressie en toe ek regkom

    breek die slegste tyd eers vir haar aan. Vir haar was dit gewis n baie moeilike tyd.

    5. Marie het eers in Piketberg n ligte ongeluk gehad met die Camry en toe later n

    erger ongeluk in die Paarl.Die skade aan die Camry was dertig duisend

    rand,waarvoor die versekering ten volle betaal het.

    6. Marie het haar man vir agt maande verloor.

    7. Charl en Mareze het hulle Pa vir agt maande verloor.

    8. Charl se motor is gesteel en nooit gevind nie.

    9. Charl het n verhouding verbreek met iemand wat hy meer as n jaar mee

    uitgegaan het wat vir hom baie moeilik was.

    10. Mareze het haar Toyota Corolla as gevolg van ons finansile posisie verloor.

    11. Mareze het n baie groot liefdesteleurstelling gehad.

    Ek het regtig gevoel soos Job in die bybel, en ek kan vandag getuig dat 2010 die

    beste jaar van my lewe was, want my verhouding met die Here is nou op n baie

    hor vlak en ek sal nooit weer kan twyfel aan die Here se teenwoordigheid en sy

    genade nie.

    Hoe gaan dit nou met die Van Niekerks:

    1. Met my en Marie gaan dit baie goed en ons is net so gesond en gelukkig soos

    voor my siekte.

    2. Charl het sodanig verhoging by sy werk gekry dat hy vir hom n netjiese laat model

    voertuig kon koop.

    3. Charl het sy lewensmaat gekry en is nou verloof. Trou datum is 11 Februarie 2012.

    4. Mareze ry nou met ons Camry, want ons het vir ons n ander vroe model Camry

    gekoop.

    5. Mareze is weer verlief en die twee is mal oor mekaar en sy is baie gelukkig.

    6. Mareze is in haar finale jaar en sal volgende jaar haar Zuma jaar as fisioterapeut

    doen.

    Die Here is getrou en hy het ons lewens soos handomkeer verander. Hy het ons

    gebede verhoor soos daar in Psalm 50 staan. Ek wil Hom eer soos hy in Psalm 50

    beveel en daarom is my gebed as volg: Vader ek bid dat alles wat vandag

    oor my pad mag kom ek sal aanvaar as indiensopleiding en nie as

    straf nie. Trek my aan en beklee my met die wapenrusting van

    Effesirs 6. Ek sal vertel aan aan die hele wereld wat God gedoen

  • 21

    het aan my gees. Ek het geroep en God het geluister toe alles nag

    was om my heen.

    My broer Piet het die volgende getuienis gelewer by n geleentheid in Pretoria waar

    alle persone wat getuienis wou lewer dit kon doen:

    Aan: Francois Fourie, Silverton Selgroep.

    Van: Petrus van Niekerk

    Flip van Niekerk van Piketberg was tot die begin van 2010 n Besigheidsman en Raadslid van Bergrivier Munisipaliteit, toe hy algehele finansile ruinering in die gesig staar, en n totale senu-ineenstorting gehad het wat hom tot op die rand van die dood gebring het.

    Hy was baie fiks. Hy het gereeld aan fietswedrenne deelgeneem, onder andere die Argus en onder die eerste 25% ge-eindig, wat vir sy ouderdom van 60 jaar n goeie prestasie was.

    As hy nie so fiks was nie was hy dood. Hierdie is n profesionele mediese opinie. Hy is 1,9 meter lank en het 90 Kg geweeg. Hy het 23 Kg gewig binne 6 weke verloor. Hy is gehospitaliseer en behandel vir skok en akute, onomkeerbare major depression.Sy toestand is medies gestabiliseer. Die medici het daarin geslaag om hom agt maande lank op die rand van die graf te hou-hulle het gekeer dat hy nie inval nie.-dit is die beste wat hulle kon doen.

    In die agt maande was sy toestand so dat hy nie met n telefoon kon praat nie-sy keel trek toe as hy probeer, of as sy vrou , Marie, hom dwing om te probeer. Hy kon nie aan normale gesprekke deelneem nie. Hy kon nie n motor bestuur nie. Behalwe vir tydperk van hospitalisering was hy nie bedlend nie, hoewel hy die grootste deel van die dag vir die plafon l en kyk het. Hy was slegs in staat tot die minimum noodsaaklike fisiese beweging-kortom, hy was fisies, geestelik en emosioneel plat teen die grond-die los grond op die rand van die graf waar hy gel en wens het die medici en andere hom asseblief net moet los dat hy inval.

    Sy finansile ineenstorting sou algeheel gewees het as sy vriend, Willie Lambrechts, nie ingespring en gekeer het nie. Hy het organisatories en administratief hierdie finansies op die rand van die finansile graf vasgedruk en gekeer dat dit nie inval nie. Hy moes geld uit sy eie sak ook hierby ingooi. Ander mense het ook finansiel gehelp.

    Midde in hierdie krises het daar by wyse van n wonderwerk n groot som geld uit n total onverwagse bron total onvoorsiens van die kant van die voorsienigheid sy broer Petrus toegeval-uit die bloute uit, belastingvry, geen dobbelary, geen misdaad vermoed nie.

    Uit hierdie geld is toe n groot som aangewend om te help met Flip se finansile rehabilitasie, met n baie geringe kans dat hy dit ooit sal terugkry- maar niks het uitgewerk soos bereken, voorsien, of beplan nie.

    Flip se dramatise fisies, geestelik en emosionele rehabilitasie, sy opstanding uit hierdie halfdood, was ook die begin van sy finansile rehabilitasie. Hy het aangebied om die geld terug te betaal, en hy het reeds daarmee begin.

  • 22

    Vanaf September 2010 het hy die Here gesmeek vir n klein bietjie hoop, aangesien hy steeds wanhopig was-laat my uitbreek uit hierdie pikdonker gevangenisskap en laat dit asseblief spoedig gebeur.

    En op 8 November 2010 is dit hom toe vergun om die dop van hierdie vrot eier, waarin hy agt maande lank bebroei was, te breek en weg te stap-die een dag was hy nog daar en die volgende dag was hy daaruit.

    En sy herstel was net so dramaties as wat die ineenstorting drasties was. Hy het weer normal begin eet en binne drie maande 30Kg herwin: m.a.w. hy is nou tien kilogram oor sy normale gewig.

    Dit is die agtergrond waarteen my broer, Petrus, n kort getuienis gee by wyse van n

    bedankingsbrief aan ander betrokkenes wat gehelp het.

    Beste Kobus en Stella,

    Baie dankie vir julle bystand, hulp en ondersteuning tydens Flip se siekte en selfs

    ingryping toe julle vir my en Johan ontbied het om te kom help en ons gehusves het.

    Willie wat die grootste bydrae gehad het in die stabilisering van Flip se finansile

    sake, en ekself, het beplan vir die slegste moontlike scenario.

    Dit was dat die man nooit weer sodanig sal herstel dat hy ooit weer n werk sal kan

    doen wat aan hom n leefbare inkomste sou besorg nie, en hiervoor was daar

    voldoende mediese getuienis. Om in finansile sake die slegste moontlike scenario

    in verrekening te bring, is in sulke omstandighede die regte en verantwoordelike

    manier van doen.

    En toe kom God en Hy keer hierdie hele appelkar om, met donkie en al.

    Flip is fisies en geestelik 100% herstel en volkome finansile rehabilitasie lyk na n

    werkbare moontlikheid.

    En dit is dan my getuienis en dank aan God vir sy dramatise ingryping in hierdie

    situasie en vir sy genade, tydens die verloop daarvan en voorkanttoe, waarsonder

    ons nie kan bestaan nie.

    Petrus van Niekerk

    7 Julie 2011