REVISTA QUINCENAL DE CRENTES GALEGOSasociacion- ?· Benia quen constrúe a paz! REVISTA QUINCENAL DE…

Download REVISTA QUINCENAL DE CRENTES GALEGOSasociacion- ?· Benia quen constrúe a paz! REVISTA QUINCENAL DE…

Post on 16-Dec-2018

213 views

Category:

Documents

0 download

Embed Size (px)

TRANSCRIPT

<p>Benia quen constre a paz!</p> <p> R E V I S T A Q U I N C E N A L D E C R E N T E S G A L E G O S</p> <p> ANO XXXVI N 973 - Do 18 de setembro ao 1 de outubro de 2017</p> <p>2</p> <p>O trasno Estamos pirrados Daniel Lpez Muoz</p> <p>Comezou o curso, pero no mundo 123 millns de nenos </p> <p>e nenas de entre 6 e 15 anos estn sen escolarizar. A cifra s se reduciu nun 1,3% na ltima </p> <p>dcada!</p> <p>A foto que fala</p> <p>regueifas. En Galicia a necesidade aire, sar da foxa histrica, emerxer como pobo digno en igualdade. A ansia dun nacionalismo de raz bur-guesa o que . A locomotora que desengancha os vagns. Ser outra vitoria prrica unha independencia proclamada sen unha maiora social cualificada. </p> <p>Rompendo tabs: Barcelona debera ser co-capital do Estado. As linguas cooficiais deberan estar presentes nos medios e, opcionalmente, nas es-colas espaolas. As empresas deben pagar os seus impostos no territorio no que producen e contaminan. As nacionalidades histricas deberan ter un status diferenciado, porque iso tamn est na Constitucin: o invento do caf descafeinado para todos esgotou o seu percorrido. Hai que poer nome diversidade, dota-la de contido e autogoberno, porque ter lingua, identidade, caractersticas propias e, en consecuencia, vontade de ser nacin non nin unha bico-ca nin un choio. unha herdanza e unha tarefa (esgotadora por veces).</p> <p>No 280 a.c o rei heleno Pirro librou a batalla de Heraclea contra a nacente Roma. Pirro foi o vencedor, usando impoentes elefantes. Pero con tan devastador nmero de baixas que o tal Pirro sentenciou: Outra vitoria coma esta e terei que volver soo mia casa. Algun no PP debe ou debera- estar lamentando a famosa campaa contra aquel novo Esta-tut votado por todo o pobo cataln, includo o boicot ao cava e outras envelenadas ocorrencias. O naciona-lismo espaol extremista conseguiu unha vitoria prrica contra o nacio-nalismo cataln razoable que procu-</p> <p>raba un novo encaixe da nacin catal no Estado espaol. O elefante foi o Tribunal Constitucional. </p> <p>A partir daquela todo se foi deixando, como procurando o peor dos escenarios. Esa proposta do PSOE dunha comisin plu-ral de expertos -que estar capada de ini-</p> <p>cio se non participa o nacionalismo das nacins perifricas- tia que estar agora presentando resultados, despois dunha cabal discusin de anos sobre a reforma constitucional. Pero non hai nada. Coma nun pra-mo cospedlico.</p> <p>O nacionalismo cataln e as sas ra-ces teen tantas diferenzas co galego como a sa historia e a nosa, como aquela burguesa industrial ilustra-da, mediterrnea e orgullosa e a nosa forza de traballo emigrante, mariei-ra e campesia. Coma o Liceu e a es-calivada con cava fronte s sardias brasa na beiramar con pandeiras e </p> <p>3</p> <p>Editorial A inaccin mis letal</p> <p>Rumores de esperanza Xan Guilln</p> <p>O compromiso xa era cativo, mesmo vergoento. Iso fai o incumprimento anda mis grave</p> <p>Pois xa rematamos a Romaxe nmero corenta. Moitos anos e moitas experiencias. Unha chea de sensacins e persoas. Ora-cins da tardia, cantos, rumboias. Toda unha serie de vivencias nas cales as persoas son fundamentais. Quedo coa rifa. Non por que me tocase, que non foi as, senn polo que supuxo. </p> <p>Un grupio xeitoso de rapaces e rapazas foron por toda a Ro-maxe ofrecendo rifas e vendendo. Unhas 1200 foron vendidas. Non est mal. O sorteo tamn foi divertido cos pcaros facendo das sas e, por ltimo, como non podera ser doutro xeito, quedo coa aportacin da Casa Romualdo. Ben que sinto que non me tocase esa fin de semana na sa casa. Ten unha pinta magnfica. </p> <p>E, por suposto, quedo co bo momento que nos fixo pasar Fran do Romualdo coa sa zanfona. D gusto escoitalo coas sas his-torias de cego que, anda que soan de hai moitos anos, son ben novas. Estn cheas de frescura e diversin. Eu, persoalmente, quedo coa dos dez mandamentos do amor. Pero cada quen ten as sas, e todas as que o sbado cantou o Romualdo son xeniais. As que moito nimo, xa queda menos para a XLI Romaxe en Sobrado dos Monxes. </p> <p>O presidente do goberno espaol ten unha acreditada e recoecida capacidade para xogar cos tempos. Ese xogo, no seu caso, consiste en non mover ficha nin botar carta diante dun problema, por grave que sexa, espera de que o problema se aburra, se erga da mesa de xogo e abandone o escenario. E, as, problema resolto. </p> <p>E, por veces, resulta. Efectivamente, estamos no tempo diso que chaman a posverdade. O que importa non a realidade obxectiva dos feitos, senn o que se conta deles, o que se traslada aos medios, o relato que se constre. Se o marrn dos refuxiados xa non ocupa nin media lia das portadas, quere dicir, para os efectos que realmente importanlle ao gobernante que toque, que </p> <p>o problema est superado, eclipsado por Catalua, o islamismo ihadista e o aluvin de contratos preca-rios que retocan as cifras do paro. </p> <p>Pero no caso das persoas refuxiadas, moitas delas menores, non valen posverdades nin partidas de pker aburridas. Como se recordou na Romaxe de </p> <p>Beade, o goberno espaol comprometeuse en setembro de 2016 a acoller en dous anos a 17 337 persoas. Cando leas isto ese prazo est cumprido. E restan por acoller 15 357. O compromiso xa era cativo, mesmo vergoento. Iso fai o incumprimento anda mis grave. E indigna ver como se mobilizaron os gabinetes de prensa oficiais para dar publicidade a casos puntuais de acollida. </p> <p>Como denuncian as organizacins humanitarias, numerosas personalidades que son referente tico, e con especial insistencia o papa Francisco, o Mediterrneo una gran cemiterio. Ese era un desafo moral para Europa e Europa, ags contadas excepcins, non soubo estar altura. Esa a razn do movemento de protesta, con gran carga simblica, contra a recente nominacin da Unin Europea para o premio Premio Princesa de Asturias da Concordia. Non pode haber con-cordia sen humanidade en accin coas ringleiras de persoas inocentes que foxen de conflitos que nin entenden nin merecen, s padecen. </p> <p>4</p> <p>1 2 3 4A peneira</p> <p>2 4</p> <p>1 3</p> <p>O 4, Da da Ciencia, celebramos ao botnico Baltasar MERINO no centenario do seu pasamento en Vigo. Foi un autodidacta que deixou o herbario, que se conserva no Centro de Investigacin Forestal de Lourizn, mis completo grazas s recolleitas de moitos cregos, exalumnos e boticarios.</p> <p>No Da Mundial da SADE Mental, o 10, lembramos a loita do Movemento de Sade Mental esixindo unha lei de prevencin do suicidio. O suicidio custoulle a vida a, polo menos, 345 persoas no 2016, -anda que hai outros silenciados-, tantas como as badaladas que sonaron no Obradoiro.</p> <p>O 28 e 29 podemos achegarnos Traxectoria dos MONTES comunais: a sa consideracin como recurso produtivo, ambiental, paisaxstico e de calquera outro tipo nun foro no Consello da Cultura Galega, onde interveen representantes das comunidades.</p> <p>Este ano o cambio climtico asoballou o refraneiro popular: Polo San Miguel..., e adiantouse a vendima, e tamn a msica das CASTAAS nos soutos que fornecen con 6/8000 por ha aos produtores, fronte aos 1/2000 dos eucaliptais. </p> <p>5</p> <p>5 6 7 8Alfonso Blanco Torrado</p> <p>6 8</p> <p>5 7</p> <p>En PIRAGUSMO, o equipo de scar Graa e Ramn Ferro foi subcampin no Campionato do Mundo en Sudfrica e os palistas, o tudense Manuel Garrido e o grovense Tono Campos, medallas de prata e bronce nun deporte con moito futuro no noso pas. </p> <p>AS MANS DE IRIMIA, labradas polo creador meirego Manolo Pardo, recollern o da 23, a sementeira de Daniel Lpez Muoz e Herminia Estoa, alongada nestas dcadas nunha feraz recolleita dos abrollos que xermolan no Pedregal de Irimia. Para festexalo, imos xantar en Meira (Tlf. 646413890).</p> <p>A loita de MXICO contra o narcotrfico segue sendo arbitraria e mortfera pola banda das forzas do Estado, producindo xa uns28 000 desaparecidos e mis de 170 000 mortos (2000 menores desde o 2006). Unha estela de terror que arrasa a toda a poboacin.</p> <p>Por san Francisco de Ass temos que seguir denunciando o abandono de animais de compaa neste vern, e mesmo riscos coma os dos 22 000 CABALOS en estado salvaxe, dos que o 80% non teen microchip para identificalos e s veces sofren coas patas dianteiras ou mans atadas.</p> <p>6</p> <p>Economa Turismofilia e turismofobiaPedro Pedrouzo Devesa</p> <p>Por primeira vez en moito tempo o turismo foi obxecto de debate. As filias e fobias, que tradicionalmente nos identifican en tantos e tantos ei-dos, trasladronse tamn a un sector que pareca protexido de toda crtica. Nos ltimos verns xa comezaramos a decatarnos de que o acceso a certos lugares non poda ser indiscriminado. Primeiro, as Ces; logo, entre outras, a praia das Catedrais, e a elas iranse sumando os distintos espazos nos que o reclamo supere a sa capacidade de acollida. Galicia non orfa de lugares impactantes e sabemos que o turismo ten tanta capacidade para conservar o patrimonio como para destrulo. Non son poucos os lugares que estn restaurados na actualidade grazas a que o turismo xustificaba que se gastase neles. O patrimonio cultural sempre tivo unha defensa relativa, e foron os posibles beneficios tursticos os que axudaron a aunar vontades en torno necesidade de conservar e mellorar o noso patrimonio natural, arqueolxico, arquitectnico e artsti-co. Daquela, viva o turismo que coida aquilo do que goza!</p> <p>Pero o turismo tamn se desmanda, porque tamn est sometido s leis da fsica, en especial s relativas ca-pacidade dos lugares. Como irmandar o goce co coidado? Como protexer o camio de Santiago dos seus usua-rios? Como evitar que os autobuses e os coches rocen a Ribeira Sacra a machadas neumticas? Como ocasio-nar o menor impacto posible nas du-nas, fragas, lagoas e demais contornas naturais que necesitan repousar do turismo? O turista ten a falsa impre-sin de que o gasto que fai xustifica a desfeita que produce. </p> <p>Necesitamos poer lmites ao tu-rismo, como tamn precisamos nos adaptar a el. Incluso as cidades, como Santiago de Compostela, necesitan adecuarse a esa invasin pacfica que facilmente pode encarecer a vivenda e a propia bolsa da compra se non se reconduce. </p> <p>O turismo est a. Poucos inventos occidentais transformaron tanto o mundo coma o turismo. Todos quere-mos ver todo. Asmbranos ver outras culturas, outras paraxes e outras per-soas. Estamos entregados con paixn a este planeta, a todo o que produce, crea e recrea. Queremos ver como rompe o mar contra outras costas; queremos gozar da variada comida que se cocia; queremos or a msi-ca que se interpreta lonxe; queremos camiar por lugares que embelecen a nosa mirada e gstanos ver como se vive noutros pases. Convir conciliar tanta paixn co coidado que merece o obxecto amado, porque da sa fra-xilidade temos noticias a diario. </p> <p> Manuel Regal Ledo</p> <p>O peto comn </p> <p>7</p> <p>O 13 de agosto presentamos o libro Da memoria esperan-za. Pesqueiras, do que son autor xuntamente cos vecios e vecias da parroquia. Foi na igrexa romnica de Pesquei-ras, Chantada, somerxida no espazo privilexiado da Ribei-ra Sacra.</p> <p>Os templos romnicos son como unha parbola do que pode ser unha vida, unha comunidade cristi. </p> <p>Os templos romnicos son sinxelos, sen excesos na sa pla-nificacin e alzado. Smbolo dunha persoa ou comunida-de simple, nunca excesiva nin en palabras, nin en dogmas, transparente, sen simulacins que tanto danan as persoas e a convivencia entre ns. Un mundo sinxelo sera un mundo salvado, curado. Unha Igrexa sinxela, centrada no esencial, o Evanxeo, sera unha Igrexa salvada, curada e capaz, ta-mn, de curar.</p> <p>Os templos romnicos son recios, firmes, contundentes. Firme aposta pola construcin da propia persoa, da comunidade cristi, da comunidade civil. A proba de contrariedades, de derrotas. Coa firmeza que d o Esprito, a comunidade. Sen chuleras, con humildade, compartindo afoutezas, e tamn debilidades, mis con feitos ca con palabras.</p> <p>Os templos romnicos comungan co medio no material que empregan (pedra e madeira), na sobria decoracin que amosan (vexetal e animal, humana). Hai sacralidade dentro do templo nos misterios que al se celebran, pero hai sacra-lidade tamn fra do templo nesa natureza que na Ribeira Sacra clama ao ceo desde as fonduras ou desde as alturas, desde o impresionante silencio que todo o envolve, desde as concretas historias humanas que un sabe ou adivia detrs </p> <p>da memoria esperanza. Pesqueiras</p> <p>do que ve e observa, cheas de traballo, de sufrimento, de bgoas, de derrotas, de esperanzas; e tamn desde os movementos sociais e polticos que loitaron por abrir camios de dignidade. A sacralidade do templo repre-sentada nas pedras e madeiras traballadas, axustadas maiormente unha sacralidade fixa, que se converte en doutrinas, ritos, cerimonias, obrigas, censuras, condenas, tamn en camios de liberacin e de alegra. A sacrali-dade do contorno representada nos penedos de formas caprichosas e nas rbores que medran irmandadas aos seus ps-- unha sacralidade vital, que se desenvolve e se transforma, que non pauta nada, como non sexa a in-vitacin admiracin, ao asombro, ao agradecemento, que ofrece vida de mil maneiras: nos acios de uvas, nas castaas que arrebolan polos soutos, nas cereixas, nos figos e bveras, nos avances histricos O perigo do templo anquilosar a sacralidade. O perigo do contorno non decatarse dela e, polo tanto, ignorala, ignorando a riqueza do que leva nas mans. </p> <p>O bo sera que ambas sacralidades entrasen en fonda comun. E ns con elas.</p> <p>8</p> <p>Crnica da XL Romaxe Mnica Otero Bouzada</p> <p>Corenta anos de Romaxe: tempo de botar a vista adiante!Preparar un aniversario sempre resulta ilusionante. Un balconcio aberto a un ano mis, unha esperan-za, un impulso nas vellas angueiras Con ese degoiro comezamos xa hai meses a preparar a Romaxe corenta, ou XL: grande polo nmero, grande pola traxectoria, grande polas gaas de seguir a reencontarnos cada setem-bro corenta veces mis.</p> <p>O lugar, elixido a mantenta</p> <p>Traervos a Vigo e elixir un sitio que volo mostrase espido fronte ao mar era obrigatorio. Porque somos indus-tria, trfico, comercio e prsas. Pero tamn somos montes, regatos e mar. Beade cumpra ese requisito, pero non era o nico sitio posible: o mon-te Alba, o de Coruxo, o Galieiro, o Vixiador, o monte dos Pozos Vivi-mos nun castro rodeado de miradores dende os que ollar cara ao horizonte que revela sempre a silueta das Ces, e non podamos deixar de compartir iso convosco.</p> <p>Moita xente colaborou e tamn moi-ta lembramos</p> <p>A Comunidade de montes de Beade foi hospitalaria, xenerosa e eficiente. Puxeron o que puideron nosa dis-posicin, e non foron os nicos. Por-touse a Universidade ofrecendo un acubillo en caso de choiva, portouse a empresa que agasallou as xoubas da acollida, e o panadeiro, que, cando soubo que viades, cortounos todo o pan Quero decir que cada un deu o que tia: o que moito, moito; e o que pouco, todo. Como os do Romualdo, que achegaron unha fin de semana na sa casa bendita de turismo rural Non sabera dicir cantos grupos parti-</p> <p>que todo sase ben e rematou coa ledicia de ter feito este camio, tan cheo de apertas e sados. Agradecn moito o medalln, precioso, e o achu-chn da paz, tan quentio. Agradecn tamn a chamada Com...</p>