federico garcia lorca

Download Federico Garcia Lorca

Post on 16-Oct-2015

94 views

Category:

Documents

0 download

Embed Size (px)

DESCRIPTION

poetry

TRANSCRIPT

  • 5/27/2018 Federico Garcia Lorca

    1/25

    Federico Garca Lorca (1898-1936) Federico Garca Lorca (1898-1936)

    IvanieviROMANCA LUNE, LUNE

    Conchi Garcia Lorca

    Luna doe kovaniciu divot suknji od smilja.Dijete je gleda, gleda.Udivljeno dijete gleda.

    Ustreptalim zrakom lunakovanicom ruke iri,otkriva, bludna i ista,njedra svoja kostrena.

    - Bjei luno, luno, luno,jer naiu li Cigani,iskovat e od tvog srcakolajne i burme bijele.

    - Dijete, pus me da pleem,a kad naiu Cigani,nai e te na nakovnjusa sklopljenim oicama.

    - Bjei luno, luno, lunojer ve ujem topot konja.- Dijete, pus me, ne gazibjelinu mi pokrobljenu.

    Sve se blie topot uo,bubnanje o bubanj ravni.Usred puste kovanicesklopilo je dijete oi.*Maslinikom dolaziliCigani od sna i bronce;

    uzdignute glave dre,al oi im polusnene.

    Kako kuka kukuvija!Kako kuka na drvetu!Nebom hodi luna, lunaI za ruku vodi dijete.

    U kovanici Ciganiplau gorko ridajui.A nad lunom lahor bdije.Lahor nad njom budno bdije.

    MieviROMANSA LUNE, LUNE

    Koni Garsija Lorka

    Luna se kovanciu smiljevoj svojoj halji.Dete u nju gleda, gleda.Dete samo lunu snatri.Luna prua svoje rukekroz vazduh uskomeanii dve dojke staniolskenudi, ista, sva u vatri.

    - Bei luno, luno, luno!Ako dou sad CiganiOd tvog srca prstenje eU kolajni iskova.

    - Dete, pus me da pleem!Kad se vrate tu Ciganis oba oka sklopljena euz nakovanj tebe nai.

    - Bei luno, Iuno, luno,ujem konjski topot jasni!Dete, nemoj da me dri,nit belnu moju gazi!

    Bijui o dobo poljaprme se brz konjank.A u kovanc detesklopljenih oiju snatn.*Maslinjakom primiu se,san i bronza, ve Cigani

    Glave su im uzdignuteI pogledi uspavani.

    Kako peva sovujaga,kako peva sad na grani!Preko neba luna lutai za ruku dete mami.A u kovanici plau,i nariu, svi Cigani.Vetar lunu uva, uva.Vetar samo lunu pazi.

    ROMANCE DE LA LUNA LUNA

    A Conchita Garcia Lorca

    La luna vino a la fraguacon su polisn de nardos.El nno la mira, mra.El nno la est mirando.En el aire conmovido

    mueve la luna sus brazosy ensena, lbrca y pura,sus senos de duro estano.

    - Huye luna, luna, luna.Si vineran los gitanos,haran con tu corazncollares y anillos blancos.

    - Nino, djame que baile.Cuando vengan los gitanoste encontrarn sobre el yunquecon los ojillos cerrados

    - Huye, luna, luna, luna,que ya siento sus caballos.Nino, djame, no pisesmi blancor almdonado.

    El jnete se acercabatocando el *tambor del llano.Dentro de la fragua el ninoeane los ojos cerrados.*Por el olivar venian,bronce y suno, los gitanos.Las cabezas levantads

    y los ojos entornados.

    Cmo canta la zumaya,ay, cmo canta en el rbol!Por el cielo va la lunacon un nino de la mana.

    Dentro de la fragua lloran,dando gritos, los gitanos.El aire la vela, vela.EI aire la est velando.

  • 5/27/2018 Federico Garcia Lorca

    2/25

    Federico Garca Lorca (1898-1936) Federico Garca Lorca (1898-1936)

    IvanieviLJEPOJKA I VJETAR

    Dmasu Alonsu

    U mjesec od pergamenebubnja Ljepojka dok hodivodozemnom jednom stazomod kristala i lovora.

    Tiina bez zvijezda bjeipred brujanjem m i idek moru koje hui, pjevasvoju no krcatu riba.U gori, po vrhovima,drijemaju orunicito uvaju bijele kule:u kojima su Englezi.Iz zabave, uz al, igrom,ciganski talasi gradeodrinice od puevai od granja zelen-bora.

    U mjesec od pergamenebubnja Ljepojka dok hod.Spazvi je, podie sevjetar to ne spava nikad.Sve Krsto, golem, golcat,sav od jezika nebeskih,motri djevoje to svirau odsutne slatke gajde.

    - Mala, pus da podignemhaljinu da te vidim.U staroj mi ruci razvijplavu ruu svoga pupka.

    Ljepojka odbaci bubnji,bjei to je noge nose.Vjetar, muko, za njom jurivju usjanim maem.

    Nameura um svoj more.Masline probljedie.

    Zapjevae frule sjenes glatkim gongom od snijega.

    - Ljepojko, tri, Lijepa,epat e te strasnik v jetar!Ljepojko, tri, Lijepa!Gledaj otkud nailazsar mamen niskih zvijezdas jezicima svojim arkim!

    *Ljepojka, sva ustraena,pod krov ule pod kojim,gore povie borika,stanuje engleski konzul.

    Uzbunjeni krikovimadotre tri orunika,ogrta im crn uz jelo,kapu namakl na oi.

    Englez ponudi Cganki

    zdjelcu topla mlijekai aicu borovicekoju Ljepojka ne pije.

    I dok ona, plau, priasvoj doivljaj toj eljadi,krovne ploe od kriljevcabjesomuno vjetar grize.

    MieviLEPOTICA I VETAR

    Damasu Alonsu

    U mesec od pergaminaLepoca biju hitavodozemnom putanjicomod kristala i od bilja.

    Tiina bez zvezda, beeod brujanja jednolina,pada tu gde more pevasvoju pono punu riba.andarmi u snove tonuna planinskim vrhovimauvajui bele kulenastanjene Englezima.A cigani oni s vodediu da im proe igragrane bora zelenogai kuice od puia.

    *U mesec od pergamnaLepoca biju hita.Spaziv je digao sevetar koji ne sp nikad.Obnaen Kristofor sve,i nebeskih pun jezika,gledajui to devojeu odsutne gajde svira.

    - Dete, pus da te sknem,da te vidim bez haljina.Plavu ruu svog stomakaotvori mi pred prsma.*

    Lepoca svoj def bacii u beg se dade hitra.Vetar-ljudina je palivrelim maem po leima.Udvaja svoj umor moreSjaj maslina blei biva.Pevaju svirale tame

    i gong snega koji blista.

    - Lepoce, bei, beiZeleni te vetar vijaLepoce, be, beiPogledaj otkuda luta!Ludi sar niskih zvezdaI s plamenim jezicima.*

    Lepoca, puna strahanajzad je do vile sglagde engleski konzul ivi,gore, meu borovima.

    Tri andarma prisgoeprobuen od povikasa kapama natuenimi pod crnim platevima.

    Englez hoe da cigankiolju topla mleka sipa

    i rakije au kojuLepoca ne uzima.

    I dok ona, jecajui,O nevolji svojoj pria,Povrh krovova od kriljcaVetar kao lud, ugriza.

  • 5/27/2018 Federico Garcia Lorca

    3/25

    Federico Garca Lorca (1898-1936) Federico Garca Lorca (1898-1936)

    PRECIOSA Y EL AIRE

    A Dmaso Alonso

    Su luna de pergamnoPreciosa tocando vienepor un anbio senderode crstales y laureles.El silencio sin estrellas,

    huyendo del sonsonete,cae donde el mar bate y cantasu noche llena de peces.En los pcos de la Sierralos carabneros duermenguardando las blancas torresdonde viven los ingleses.Y los gitanos del agualevantan por distraerseglorietas de caracolasy ramas de pino verde.*

    Su luna de pergamnoPrecosa tocando viene.Al verla se ha levantadoel viento que nunca duerme.San Cristobaln desnudo,Lleno de lenguas celestes,Mira la nina tocandoUna dulce gaita ausente.

    - Nna, deja que Ievantetu vesdo para verte.Abre en mis dedos anguosla rosa azul de tu vientre.*

    Preciosa ra el panderoy corre sin detenerse.El viento-hombrn la persiguecon una espada caliente.

    Frunce su rumor el mar.Los olivos paldecen.Cantan las autas de umbray el liso gong de la nieve.

    Preciosa, corre, Preciosa,que te coge el viento verde!Preciosa, corre, Preciosa!Mralo por dnde viene!Sro de estrellas bajascon sus lenguas relucientes.*

    Preciosa, llena de miedo,

    entra en la casa que ene,ms arriba de los pinos,el cnsul de los ingleses.

    Asustados por los gritostres carabineros vienen,sus negras capas cenidasy los gorros en las sienes.

    El ingls da a la gitanaun vaso de bia leche,y una copa de ginebra

    que Preczosa no se bebe.

    Y mientras cuenta, llorando,Su aventura a aquella gente,En las tejas de pizarraEl viento furioso, muerde.

    IvanieviROMANCA MJESEARKA

    Za Gloriju Giner i Fernanda de los Rios

    Zeleno, to volim zeleno.Zelen-vjetar. Zelen-grane.Lau pus na puni,a i konja u planini.Sa sjenom oko pasa

    ona sanja na balkonu,put zelena, zelen-kosa,s oima od hladna srebra.Zeleno, to volim zeleno.Pod ciganskom mjeseinomsve je stvari promatraju,ali ona njih ne moe.*Zeleno to volim zeleno.Velike ledene zvijezdenadolaze s ribom sjene,to otvara cestu zori.Smokva tare povjetarac

    vorovima svojih grana,a planina, lupe maak,jei svaki lju aloj.Ali tko e doi? Otkud?Ona vazda na balkonuput zelena, zelen-kosa,sanjari o gorku moru.*- Kume, hou da mijenjamkonja svog za njenu kuu,svoje sedlo za zrcalo,i svoj no za njen pokriva.Kume, vuem se krvavod dalekog klanca Cabre.- Kad bih mogo, o moj mome,mi bismo se pogodili.Al ve nisam vie svoj,moja kua moja nije.- Kume, hou umrijepristojno u svom krevetu,elinome, elio bih,na mekanim ponjavama.Zar ne vidi mojih ranaod njedara sve do grla?- Tri stone tamnih ruakouljom bijelom cvjeta,

    krv probija i mirieuokolo tvoga pasa.Al ve nisam vie svoj,moja kua moja nije.- Dajte barem da se popnemdo visokih balustrada.Balustrada mjeseineotkle teku glasi vode.*Kum uz kuma ve se penje

    put visokih balustrada.Ostavljaju trag od krvi.Ostavljaju trag od suza.Drhtale na krovovimasvjeljke od svijetlog lima.Tisu bubnjia kristalnihranjavahu praskozorje.*Zeleno, to volim zeleno,zelen-vjetar zelen-grane.Popee se, kum uz kuma.irok vjetar ostavljaeu usma udan okus

    ui, metve i bosiljka.- Kume! gdje je ona, reci,gdje je tvoja gorka mala?- O, koliko te ekala!Koliko se naekala,svjeeg lica, crnokosa,na zelenoj balustradi!*Na obrazu nakapniceljuljala se Ciganica.Put zelena, zelen-kosa,s oima od hladna srebra.Ledenica mjeseinepodrava je na vodi.I no posta posve bliskapoput prisne poljanice.andari u vrata, pjani,udarahu nemilice.Zeleno, to volim zeleno.Zelen-vjetar. Zelen-grane.Lau pustu na puini,a i konja u planini.

  • 5/27/2018 Federico Garcia Lorca

    4/25

    Federico Garca Lorca (1898-1936) Federico Garca Lorca (1898-1936)

    MieviMESEARSKA ROMANSA

    Gloriji Hiner i Fernandu de los Riosu

    Zeleno, volim te zeleno.Zelen-grane. Zelen-vetar.U planini vranac jezdii barka na moru bela.Sa senkom o svome struku

    na verandi ona sneva,zelene pu, kose zelene,s oima od hladna srebra.Zeleno, volim te zeleno.Ispod ciganskog mesecasve je stvari posmatraju,ali ona njih ne gleda.*Zeleno, volim te zeleno.Velike zvezde od ledaprisu sa ribom senkekoja zori put priprema.Smokva trlja povetaractvrdom korom svoga debla,a breuljak, maak