De Pers - Martinique

Download De Pers - Martinique

Post on 22-Jan-2018

54 views

Category:

Documents

1 download

Embed Size (px)

TRANSCRIPT

  1. 1. Frankrijk,maardan noglekkerder:Martinique HedwigWiebes Fort-de-France #Cariben Jewaant jeerinZuid-Frankrijk, maardemensen zijnerheelanders: eenbontemixvan indianen,Afrikanenen afstammelingenvan blankekolonialen. TiPunchstaaterbovenaandedrank- jeskaart van het hotel. Dat klinkt goed.Naeentienuurdurendevlucht inclusief overstap ben ik wel toe aan een exotische cocktail. Maar als de ober terugkomt kijk ik hem verbaasd aan. Voor mijn neus staat een glas pure rum, wat partjes limoen en een kommetjerietsuiker.Petitpunch,ht drankje van Martinique, legt hij uit. Ik knik. Heftig spul. Tegen de tijd dat het Creoolse di- ner begint zit ik jolig aan tafel. Een aanzienlijk deel van de op Martini- que gestookte rum wordt op het ei- land zelf opgedronken, had chauf- feur Michel al eerder verteld. Bovendien drinken we op Martini- que meer champagne dan waar ook in Frankrijk. Ineens snap ik de lokale uitdrukking le sourire est le passeport de la journe: al lachend kom je hier de dag door. Martinique ligt in de Carabische Zee en maakt als overzees departe- ment deel uit van Frankrijk. De origi- nele bewoners, de Arawak-indianen, werden zon duizend jaar geleden uitgeroeid door de Carib-indianen die het gebied innamen. In 1635 de- den de Franse kolonisten dat nog eens dunnetjes over. Vanaf toen is MartiniquenogenkelekereninBritse handengeweestzelfsNederlanders hebben in de zeventiende eeuw ge- probeerd het vruchtbare eiland in te nemen maar sinds 1816 behoort het dan echt tot de Fransen. Een beetje francofiel voelt zich di- rect thuis, zo tussen de baguettes en tartes tatin. Zelfs stomme details als verkeersborden komen bekend voor als je wel eens in Frankrijk bent ge- weest. Op de kronkelende weggetjes in het oosten van het eiland, waar de bergen zijn verruild voor glooiende heuvels, waan ik me zowaar in Zuid- Frankrijk. Ok, met iets meer palm- bomen dan. Geen probleem OokdeleefomstandighedenopMar-OokdeleefomstandighedenopMar- tinique zijn van Europees niveau. Zo kun je prima water uit de kraan drin- keneninjeeentjeheteilandovermet een huurauto. In het donker over straat wandelen is ook pas de pro- blme. Zelfs de malariamug laat het tropeneiland links liggen, al is er wel een miniem risico op dengue: knok- kelkoorts. Ik vraag me af of ik wel op zoek ben naar een Europees land als ik he- lemaal naar de Cariben afreis. Het is duidelijkdatMartiniquealtientallen jaren geleden door de Fransen in een streng keurslijf is geperst. Kinderen krijgen Frans onderwijs en hoewel ze opschoolookCreoolsleren,deorigi- nele taal, lijken pijnlijke onderwer- pen zoals de slavernij angstvallig te worden vermeden. Er moet een nagebouwd slavendorp aan te pas komen om de bewoners te vertellen over de erbarmelijke ge- schiedenis van hun eiland. Saillant detail: veel initiatieven ontvangen steun, maar de oprichter van het in- formatieve parkje moet het zonder subsidie van de Franse overheid stel- len. En dat terwijl er in vrijwel ieder dorp wel een slavenmonument te vinden is. Veel Afrikanen zijn tijdens de kolonisatie naar Martinique ge- haald om zwaar werk op de suiker- rietplantages te verrichten. Pas in 1848 werd de slavernij afgeschaft, dankzij de Fransman Victor Schoel- cher, die daar zijn leven lang voor vocht. Ook van hem zijn over het ge- hele eiland standbeelden te vinden eninFort-de-Franceiseenimposante bibliotheek naar hem vernoemd. In de hoofdstad vind je ook een standbeeld van Josphine de Beau- harnais, een van de vrouwen van Na- polon Bonaparte. De blanke aristo- crate was op het eiland geboren en erg geliefd onder de bevolking. Tot- dat men er in de jaren negentig lucht van kreeg dat juist zij de afschaffing van de slavernij wilde tegenhouden. Het marmeren beeld zoals dat tot op dedagvanvandaaginFort-de-France staat kan geen beter statement ma- ken: een woedende menigte hakte het hoofd eraf. Dankzij het verleden is Martini- que bevolkt met een keur aan ver- schillende mensen. De originele indianen, Afrikanen, blanke afstam- melingen van de kolonisten en hun gemixte nakomelingen leveren een vrolijk straatbeeld op. Een van die kleurrijke mensen is Guy Ferdinand, de eigenaar van on- der andere de strandtent Le Petibo- num. Alsof hij met zijn felgele koks- buis en rode zonnebril in zijn geblondeerde donkere haar al niet excentriekgenoegis,draagthijonder zijn keukenschort alleen een heel kort spijkerbroekje. In zijn eenvoudige open keuken op het strand bereidt hij een typische Martiniquese maaltijd. Het ene in- gredint op zijn snijplank is nog kleurrijker dan het ander. Al kijk ik even weg wanneer de kreeften in een iets te kleine pan met kokend water worden gestopt. Ik drink nog maar een glaasje rum aangelengd met vruchtensap blijk ik ze prima weg te kunnen tikken en geniet van het voorafje van vers gefrituurde acras de morue: gefrituurde stokvisballetjes met kruiden. Nadeoverheerlijkelunchvraagik aan Michel wat Martinique nou an- dersmaaktdanhetFransevasteland? Wij leven met de dag, legt hij uit. Hierismeerarmoedeterwijlweeven goedverdienen.Maaralswijeeneuro hebben,gevenwedieuit.Ikglimlach en denk terug aan zijn woorden over de champagne. Martinique is Frank- rijk, maar dan nog lekkerder. Al lachend kom je hier de dag door. Lesourireestlepasseport delajourne. Eenbeetjefrancofiel voeltzichhierdirectthuis. Grotefoto:Guy Ferdinandinde weermetverse kreeftinzijn strandtentLe Petibonum. FOTOS: HEDWIG WIE- BES